begin > weblog > archief > 2018 > 4 mei 



Weblog - archief

Als je vanuit een oude toverboom naar de wereld kijkt ziet alles er anders uit. In dit weblog gaat ZALiX in zo'n boom staan en filosofeert, fantaseert, associeert en epibreert er enthousiast op los. Vaak gaat het over (lig)fietsen, fotograferen, knutselen of kunst en soms gaat het zelfs over toveren.

vrijdag 4 mei 2018

Mijn evolutie

Slechts één huizenblok hier vandaan woont de duivel. Ze heeft bezit genomen van een onschuldig uitziende knuffelhond met hele lange haren, het lijkt wel een schotse hooglander. Het baasje, een gescheiden vrouw die boos oogt als ze langs loopt, is zich niet bewust van HET KWAAD in haar hond. Ik ben dat wel want ik kan elke duivel van kilometers afstand horen. Ik weet precies hoe de duivel klinkt. Woef, zegt de duivel. Soms zegt ze waf en heel soms wefwef.

De duivel van een blok verderop ligt bij mooi weer in de tuin. Dat geeft het baasje een fijn en vrij gevoel. Bij mooi weer mag haar hond lekker in de tuin liggen en genieten van de wereld. Leve de vrijheid. Het grote genieten waar ze zelf geen tijd voor heeft besteedt ze uit aan haar hond en gelijk heeft ze want daar zijn honden voor.

Egoïst als ik ben geniet ik liever zelf. Van mijn eigen tuin bijvoorbeeld of van de stilte in de buurt. Maar dat lukt niet meer zo goed sinds die boze vrouw daar woont met de duivel onder haar hoede. De stilte is op, haar hond maakt mijn stilte op. De hond ligt heel rustig in de tuin, totdat er iets beweegt in de wereld om haar heen. Een vogeltje, een trein, een wandelaar of een poes op jacht. WOEF zegt de hond opeens. Als het beweegsel voort blijft bewegen zegt ze nog een keer woef, net zo lang tot het bewegen is opgelost in de oneindigheid van de verte.

Ik hoor haar geblaf. Dol word ik ervan. Knettergek en witheet. Ik doe het raam dicht. Helpt niet. Nog een raam dan maar. Maakt niks uit. Ik zoek mijn oorkappen voor noodgevallen en zet die op. Nog steeds hoor ik de hond blaffen. Gelukkig zijn mijn oorkappen heel luxe uitgevoerd met radio. Ik zet de radio aan. Nu hoor ik geen hond meer maar klassieke muziek. Hèhè, de duivel is eindelijk bezworen.

Dit is niet de eerste hond in mijn woonomgeving die door de duivel bezeten is. De vorige was nog veel erger, die mocht soms ook 's nachts in de tuin staan, maar die is uiteindelijk toch een keer doodgegaan. Mijn opluchting daarover was van vrij korte duur, er blijkt altijd wel weer een hond te vinden die het duivelsstokje over wil nemen.

Ook deze hond zal een keer ophouden met blaffen. Maar dan zal er waarschijnlijk weer een andere hond zijn die het stokje overneemt. Dat stemt somber. Het eerste levende wezen dat de mens de ruimte in stuurde was een hond. Wachten op een beter leven op Mars heeft dus weinig zin want waarschijnlijk gaan er honden mee. Dat stemt nog somberder.

Soms overweeg ik in een bui van diepe wanhoop om mijn gehoor uit te laten schakelen met een of ander modern bio-implantaat. Weg met alle knetterende kutbrommers, weg met al die kloterige blafhonden, weg met alle pokkeherrie en ode aan het grote zwijgen. Wat zou dat een rust geven in mijn kop. Maar geen stilte.

Stilte kun je alleen horen als vorm van vergelijken. Stilte is het ontbreken van herrie. Om stilte te kunnen horen zul je af en toe herrie moeten aanhoren. Wie niets meer hoort kent stilte niet, die mist een bijzonder zintuig en zal zich bij muziek niets kunnen voorstellen. En daar kan ik me dan weer erg weinig bij voorstellen, bij een leven zonder muziek.

Het moet dus anders. Naast mijn zeer gewaardeerde oogleden wil ik binnenkort ook oorleden. Niet die achterlijke bolle zwarte oorkappen die me op Mickey Mouse doen lijken maar inwendige en volledig biologische oorleden. Bij voorkeur zelf gekweekt uit water, vruchtensap en boterhammen met pindakaas. Tijd voor verdere evolutie dus. Maar hoe doe je dat eigenlijk, evolueren?


weblog - zelfportret

Achteraanzicht van blogger met kunstmatige oorleden





 
Copyright - ZALiX - 2018