begin > weblog



Weblog - Voorpagina

Als je vanuit een oude toverboom naar de wereld kijkt ziet alles er anders uit. In dit weblog gaat ZALiX in zo'n boom staan en filosofeert, fantaseert, associeert en epibreert er enthousiast op los. Vaak gaat het over (lig)fietsen, fotograferen, knutselen of kunst en soms gaat het zelfs over toveren.

Hier staat het nieuwste bericht, zie voor oudere berichten het archief.

dinsdag 22 mei 2018

De stokstandaard

Een sportieve fiets heeft geen standaard. Te zwaar en niet nodig. Een handige fiets heeft juist wel een standaard. Als je onderweg even wat anders wilt doen dan fietsen hoef je niet te wachten tot er een boom of paaltje in de berm verschijnt. Je kunt elk moment afstappen, je fiets op de standaard zetten en een dansje doen. Wat wil ik nou eigenlijk, een sportieve fiets of een handige fiets?

Vroeger speelde dit vraagstuk niet, toen reed ik mijn rondjes van niks naar nergens in een driewielertje, een velomobiel. Die heeft geen standaard nodig, die is zijn eigen standaard. Best handig eigenlijk, een fiets met drie wielen.

Bij mijn huidige stadsfiets loste ik het standaarddilemma simpel op. Die fiets toverde ik zagend, buigend en lassend om van een racefiets met 28 inch wielen naar een terreinfiets met 26 inch wielen. Kleine moeite om er meteen even een degelijke zelf ontworpen standaardplaat aan te lassen.

Op mijn e-bike ligt dat anders. Zo heb ik op dit moment geen lashoofd, waarschijnlijk heb ik te weinig lasgas en verder moet die fiets zo licht mogelijk blijven om achter op de auto te mogen. Zo'n standaard standaard is trouwens helemaal niet zo handig als veel mensen denken. Zet je fiets meer eens op een schuine helling op de standaard. Gaat niet, fiets valt om. Of in de volle wind op een eiland. Gaat ook al niet, fiets waait om. Omdat er kwetsbare fotoapparatuur in de tassen van mijn fiets zit mag mijn fiets echter niet omvallen. Uitzonderingen daargelaten maar dat moeten echt uitzonderingen blijven. Op mijn e-bike mag dus geen standaard standaard.

Ik heb nu een paar rondjes gefietst zonder standaard. Het kan prima maar handig is anders. Elke plaspauze kan gepland worden bij een hek, paal of boom, dat is het punt niet. Maar niet elke foto is in de buurt van een attribuut om je fiets tegenaan te kwakken. Een fiets met twee wielen zonder standaard is dus geen handige fotofiets. Dat wist ik al lang en dat is afgelopen week weer opnieuw aangetoond. Zijwieltjes is geen optie dus er moet toch een of ander standaard verzonnen worden.

Heb ik al, ken ik al. Toen we een tijdje op een tandem met volle bepakking fietsten kwam de stokstandaard in beeld. De stokstandaard is een stok die je gebruikt als fietsstandaard. Iets anders werkt niet bij een volgepakte tandem, elke standaard die je aan het frame monteert is te kort, te slap of te zwaar. Zet de tandem op een parkeerrem, gebruik een gevorkte tak en klaar is uw standaard.

Ik maakte indertijd zelf een stokstandaard van een stuk aluminium buis. Aan de bovenkant een gaffeltje, aan de onderkant een rubber voetje uit een rommelbakje. Met wat gegoochel paste de lange stok keurig in het tandemframe en we hebben er veel en dankbaar gebruik van gemaakt. Na het tandemtijdperk werd de stokstandaard in ere gehouden want hij weegt niks en is superstabiel. In mijn eigen fiets wist ik weer een plekje te vinden voor de lange buis, mijn vrouw kreeg een opvouwbare uit twee delen die met een stuk tentelastiek op de bagagedrager werd geklemd.

Ik pak mijn oude stokstandaard en schuif hem langs de staande zadelbuis van mijn pasgebouwde e-bike. Vroeger paste dat of ik maakte het pas. Vroeger kreeg ik op zo'n moment een eenvoudige doch geniale ingeving. Van een stukje spaak of een stukje binnenband knutselde ik een ditje of een datje en dan paste het. Nu niet. Het lukt niet meer, er is technische dwarskracht gekomen in mijn leven. Mijn inventiviteit wordt gedwarsboomd. De standaard past niet lekker in de fiets, de fiets past niet lekker om de standaard en in mijn hoofd past het al helemaal niet lekker. De inventiviteit die vroeger stroomde als een klein beekje is weg. Opgedroogd.

Ik sta een uur te prutsen en kom geen steek verder. Dan neem ik noodgedwongen een time-out want ik word gek van frustratie. Dit ken ik dus niet. Niet van mezelf en ook niet van de spulletjes maar ik mee sta te prutsen. Waarom werkt alles opeens tegen, zowel in de hardware als in mijn eigen software? Ik snap er niks van. Ben ik soms achterlijk of dement geworden?

Een paar dagen later probeer ik het nog eens. Het moet kunnen. Gewoon wat beter nadenken, gewoon wat creatiever worden. Maar het lukt nog steeds niet, alles staat dwars. Ik geef me over en maak een opvouwbare versie zoals ik ooit voor mijn vrouw maakte. Dat moet wel passen. Ergens in het frame of desnoods op de achterdrager.

Het lukt niet. Alles wat ik verzin mislukt. Alles past net niet. Opnieuw word ik gek van woede en ontvlucht mijn toverhok. In bed lig ik te malen en te piekeren. Ik probeer een list te verzinnen en dan nog eentje voor als de eerste niet werkt. De volgende dag val ik opnieuw aan. Er moet en zal een stokstandaard op mijn fiets komen. Maar al mijn listen vallen opnieuw in het water.


weblog - stokstandaard

Stokstandaard in vier delen


Ik dans een korte felle Sint-Vitusdans uit pure frustratie en zaag dan ziedend alles doormidden. Niet de fiets, net niet, wel de deelbare standaard. Nu is hij nog deelbaarder, in vieren maar liefst. Opeens zit het mee, eindelijk. Vraag me niet wat er aan de hand is maar het heeft er alle schijn van dat de superhandige stokstandaard van mijn e-bike in vieren moet. Nu past hij in een fietstas, in een rugtas en zelfs in mijn broekzak. Van mij had het niet gehoeven maar kennelijk moest het toch want iets anders kreeg ik domweg niet verzonnen noch gemaakt.



er is geen nieuwer bericht  |  omhoog  |  vorige >>



 
Copyright - ZALiX - 2018