begin > weblog



Weblog - Voorpagina

Als je vanuit een oude toverboom naar de wereld kijkt ziet alles er anders uit. In dit weblog gaat ZALiX in zo'n boom staan en filosofeert, fantaseert, associeert en epibreert er enthousiast op los. Vaak gaat het over (lig)fietsen, fotograferen, knutselen of kunst en soms gaat het zelfs over toveren.

Hier staat het nieuwste bericht, zie voor oudere berichten het archief.

maandag 18 juni 2018

Vakantieleed

Ik moet op vakantie, het is niet anders. Wie gevangen zit in het gareel van baan, kinderen of andere verplichtingen ziet vakantie mogelijk als een vorm van toenemende vrijheid. Dat gareel is mij niet gegund, ik leef in nagenoeg volledige vrijheid, dus mij kan vakantie niet zo boeien. Wie verplicht altijd vakantie heeft is blij als er eens een taakje wordt aangedragen door iemand. Dit keer is het mijn vrouw en het taakje dat ik krijg is nogal cynisch voor iemand die feitelijk altijd al vakantie heeft: ik moet mee op vakantie. Moet ik nog blij zijn dat ik niet mag kiezen waar we heen gaan.

Zeeland zal het zijn. De weg naar Zeeland is, gezien vanaf mijn huis, vrij lang en saai. Tijd genoeg om me in de auto al bijrijdend te verwonderen over het feit dat de eerste noodzakelijke rempartij pas bij een stoplicht in Vlissingen is. Zie zo'n route maar eens met je fiets uit te stippelen. Vier uur fietsen zonder kruising of stoplicht en dus zonder te hoeven stoppen, ik zie het me nog niet lukken. Maar niet getreurd, snelfietspad staat al bijna in het woordenboek dus we komen er wel een keer.

Gezien de ultieme vrijheid waar ik in leef, wees maar niet jaloers want in de chronische variant is werkelijke vrijheid eerder confronterend dan prettig, dient vakantie gepaard te gaan met voldoende vakantieleed om de vakantie zelf geloofwaardig genoeg te maken. Het is het contrast wat alles zichtbaar maakt, zonder dat contrast zijn onze zintuigen volledig onbruikbaar. Dus om iemand die eeuwig vakantie heeft duidelijk te maken dat hij toch echt op vakantie is is er enig vakantieleed nodig om onderscheid te maken. Het kenmerk van vakantieleed is dat het stopt als de vakantie stopt. Dat is het prettige van vakantieleed, het is te overzien, het einde ervan is altijd in zicht. Waar bestond het onontkoombare vakantieleed dit keer uit, zo vraag ik me achteraf af.

1 - Een veel te trage laptop. Gek word je van al dat wachten.
2 - Her en der een blaffende hond, zowel op het vakantieparkje als langs het strand. Als je een raar soort blafallergie hebt is dat vrij serieus vakantieleed.
3 - Een zachte en scheef wegzakkende boxspringmatras, hoogstwaarschijnlijk van Ikea want daarmee staat menig vakantiehuisje tegenwoordig volgepropt, van matras tot drinkglas.
4 - Een Duitstalige mountainbiker die me boos afsnauwt omdat ik over de stippelstreep van het fietspad op zijn helft waag te komen. Zelden werd ik zo onterecht terechtgewezen, een dag later ga ik er nog van schuimbekken als ik er weer aan denk.
5 - Een paar uur druilregen in de buurt van Veere waar ik amper nat van werd maar die het fotograferen wel erg lastig maakte. En dat in Veere, het geveltjeswalhalla van het zuiden.

Nu is dat allemaal weer vergeven en vergeten, daar was het immers vakantieleed voor. De trage laptop mag weer gaan dutten tot de volgende vakantie, ik lig weer vertrouwd wakker op mijn eigen keiharde maar vlakke matras, snauwende medeweggebruikers spreken me weer aan in mijn eigen taal en als het regent blijf ik lekker thuis want hier is geen Veere in de buurt maar hooguit Meppel of Havelte en die dorpjes hoeven echt niet tot op het laatste scharnier gefotografeerd te worden. In Veere moest dat wel want Veere is heel ver weg en dus heel bijzonder.


weblog - scharnier van luik

Scharnier van een luik, Veere


Het enige vakantieleed wat niet zo goed wil wijken is het blaffen en dus blijft mijn blafallergie me ook nog even vergezellen. Daar moet toch nog eens iets op verzonnen worden, op dat diep gestoorde gehoor van mij. Ik ben diep van binnen dol op honden, waarom word ik dan toch altijd zo hysterisch door hun gekef, gebulk en geblaf? Ooit zal ik ook deze puzzel op weten te lossen en dan als beloning nooit meer opschrikken, al staan ze met zijn vijfen tegelijk om mijn Quest te blaffen.

Hoe die gedwongen vakantie in Zeeland verder was? Fantastisch natuurlijk. Haar schoot het halverwege helaas in de rug, ik fietste dus (ook weer noodgedwongen) in mijn eentje van hot naar her om al het moois te zien en te fotograferen. Overal draaiende en nog echte meel malende windmolens, varende schepen en duinen die zo hoog zijn dat je de goden bijna onder hun voeten kunt kietelen. Daar had ik echter geen tijd voor want ik had drie fototoestellen bij me en die mogen allemaal hun visie op Zeeland geven dus ik klikte me een ongeluk en zit nu met bijna 2500 Zeeuwse foto's opgescheept. Die moeten de komende maanden stuk voor stuk gecontroleerd, gelokaliseerd, gecategoriseerd en gepubliceerd worden. Zo ziet echte vrijheid er dus uit. Ik hoef niks, van niemand niet, maar druk dat ik het daar vaak mee heb, dat wil je gewoon niet weten.


weblog - malende zeeuwse molen

Malende Zeeuwse molen, Biggekerke



er is geen nieuwer bericht  |  omhoog  |  vorige >>



 
Copyright - ZALiX - 2018