begin > toverslag > 2021 > de piepende deurklink 



Toverslag 2021



De piepende deurklink

De bricolomaan is een ware krijger. Wat zeg ik, hij is zelfs een dubbelzinnige krijger, dus in beide betekenissen van het woord. Om te beginnen krijgt hij een punthoofd van al het gepiep, gekraak en gehaper dat hij via de stoffelijke wereld opgedrongen krijgt. Zijn andere vorm van krijgskunst bestaat uit het dappere gevecht tegen deze oneindige stroom van tegenwerkende materie die een mensenleven nu eenmaal kenmerkt.

Neem nou de deurklink van de wc. Niks mis mee volgens onze verhuurder. Ik zie dat al meer dan tien jaar anders. Er zit veel te veel speling in en hij piept ook nog eens. Beide fenomenen haat ik hartgrondig maar net niet genoeg om er zelf in te investeren. Ik buk, accepteer mijn lot en hoop dat het ooit went om in een huurwoning met achterstallig onderhoud te wonen. Het is waarschijnlijk de kleinste vorm van achterstallig onderhoud die er bestaat dus waar zeur ik over.

Maar het accepteren en wennen wil maar niet lukken hetgeen doet vermoeden dat TAO iets anders van plan is. Vroeger mocht ik eindeloos bukken en mijn lot accepteren want toen speelde TAO dat ik een wijze aanvaardende taoïst was. Elk probleem en elke vorm van tegenwerking greep ik aan als oefening om nog beter te leren relativeren. Dat gaat bij een taoïst ongeveer als volgt. Is er eigenlijk wel een probleem, is er wel sprake van tegenwerking of kun je er misschien ook op een andere manier naar kijken?

Toen ik in de gaten kreeg dat je zelfs de echtheid van je eigen bestaan kunt relativeren (besta ik eigenlijk wel?) vond TAO het tijd voor een andere toneelrol dus toen werd ik bevorderd tot totaaltovenaar. Als totaaltovenaar moet ik het juist weer afleren om problemen te relativeren want in het leven van een tovenaar zijn problemen er niet om te relativeren maar om zo snel en krachtig mogelijk weer weg te toveren.

Dat geldt dus ook voor een gammele piepende deurklink. Vlak voor het me lukt om er aan te wennen geeft TAO een verhelderend tikje op mijn schouder. Eerst laat ze me onderzoeken wat er nou precies mis is met die deurklink en daarna brengt ze me op een totaal gestoord idee.

Onderzoek van de deurklink leidt tot de volgende analyse: een van de twee kunststof geleidebussen ontbreekt. Al minstens twintig jaar draait een blote aluminium deurklink op en neer in een blote aluminium deurplaat, reken maar dat dat op den duur gaat vreten. Ik heb het altijd geweten, zulke dingen vallen me meteen op als ik ergens kom wonen, maar van begin af aan deed ik alsof ik van niets wist.

Omdat dat geen oprechte taoïstische aanvaarding is maar de oude vertrouwde list der vergetelheid waarmee een mens zichzelf dommer maakt dan wenselijk gunt TAO me geen gewenning. En nu het taoïstische deel van mijn magische opleiding is afgerond wordt het zelfs tijd om serieus werk te maken van die lamlendige deurklink.

Een normaal mens zou de woningbouwvereniging bellen of in een doe-het-zelf zaak op zoek gaan naar een deurklinkgeleidebusje of desnoods compleet nieuw beslag. Voor een bricolomaan is dat niet de beste benadering, die dient altijd eerst te proberen of hij zelf iets kan fabrieken.

Hoe vaker het lukt om met huisgemaakte knutsels de door TAO geïntroduceerde problemen te lijf te gaan, hoe meer zelfvertrouwen men als bricolomaan krijgt. Dat is erg belangrijk want een bricolomaan hoort extreem veel magisch zelfvertrouwen te hebben. Ik bedoel dus niet het gangbare logische zelfvertrouwen dat een mens ontwikkelt door complimenten van anderen of door een indrukwekkende afzet en omzet van spulletjes of diensten.

Bij magisch zelfvertrouwen draait het om echte zelfredzaamheid tot diep in de materie want alleen op die manier kan een mens ontdekken hoe extreem magisch en dynamisch de stoffelijke wereld eigenlijk is. Elke molecuul (nog kleiner is ook prima) is magisch gezien een minuscuul poppetje waar TAO mee kan doen wat ze wil, alle wetenschappelijke lulkoek over wetmatigheden en vastliggende systemen (al dan niet periodiek) ten spijt.

Ik weet dat, ik geloof dat en ik erken dat dus doe ik er bewust onderzoek naar door middel van allerlei experimenten. Eigenlijk is elke handeling die ik als mens verricht zo'n experiment maar dat heb ik zelf nog lang niet altijd in de gaten. De meest verruimende vorm van onderzoek vindt plaats binnen gebieden waarvan ik zeker weet dat ik er niets te zoeken heb.

Zo weet ik bijvoorbeeld zeker dat het totaal gestoord en zinloos is om zelf een geleidebus te draaien voor de versleten deurklink van een wc-deur. Tijdens een van mijn vergaderingen met TAO ziet ze echter kans om dat zeker weten in twijfel te trekken. Sinds ik openlijk toegeef dat ik een kind van TAO ben dat louter op de wereld is om lekker te spelen in een enorme bolvormige zandbak vol moleculen mag ze me er graag aan herinneren dat alles als spel gezien kan worden.

Zodra je het zelf fabrieken van een geleidebus voor de versleten deurklink van een wc-deur buiten de westerse illusie van haast en economisch rendement plaatst ziet het verhaal er opeens heel anders uit. Dat zo'n busje waarschijnlijk 10 cent kost doet dus niet meer ter zake en hoeveel tijd en moeite het kost om zelf zo'n busje te maken is ook niet meer relevant.

Omdat ik in dit geval nog veel moeite blijk te hebben om het spel der magische waanzin onbevangen binnen te stappen legt TAO uit hoe je er ook naar kunt kijken. Ik kan ogenschijnlijk veel tijd besparen door dat busje niet zelf te maken maar te kopen maar TAO bepaalt uiteindelijk toch wel (dat heb ik al lang uitgebreid ervaren) hoe mijn tijd besteedt wordt. Ze kan zo'n tijdbesparende aanschaf bijvoorbeeld compenseren met extra veel slaap of met opgedrongen eindeloze meditatiesessies.

Met moeite ga ik overstag en haal de deurklink uit elkaar. Het kunststof geleidebusje dat nog over is heeft een dikte van 8 millimeter en de dikste plaat aanvaardbaar kunststof die ik heb meet 7 millimeter. Als ik heel krampachtig doe accepteer ik dat verschil niet en breek een kostbare ronde staf polyamide aan. Die is niet kostbaar vanwege de kostprijs maar vanwege de moeite die het me kostte om er aan te komen. De plastic plaat van 7 millimeter is een snijplankje uit de kringloopwinkel, dat is echt een heel ander verhaal.

Ik stel me soepel op omtrent die ene millimeter en zaag een stukje van de oude plastic snijplank. Dat gaat zo makkelijk dat er twijfel ontstaat over de duurzaamheid van het te draaien busje maar TAO stelt me gerust dat zij bepaalt hoe lang alles meegaat in het leven van een bricolomaan dus het kan gerust geprobeerd worden.

Ik boor een gat van 7,9 millimeter in het plastic en span het met een m8 bout en een stukje staf op op mijn bijna antieke Myford metaaldraaibank. Eerst draai ik de buitenkant, inclusief het benodigde flensje. Hoewel het lang geleden is dat mijn HSS-beiteltje een slijpsteentje zag snijdt het plastic vandaag in fraaie fijne krullen, mogelijk een magische bonus van TAO omdat ik bereid bleek een typisch bricolomaans karweitje op me te nemen.


Toverslag - Kunststof geleidebus in draaibank

Kunststof geleidebus in draaibank


Met aanzienlijk minder moeite dan verwacht draai ik het geleidebusje aan de buitenkant pas voor het uitgesleten gat in de deurplaat. Terloops wijst TAO er op dat een geleidebus uit de winkel niet is gemaakt voor uitgesleten deurplaten en dus altijd wat speling zou geven. Dan valt er een toverkwartje. Ik ben modern aluminium deurbeslag aan het restaureren als werkte ik in de restauratiewerkplaats van een of ander museum uit de toekomst.

Het uitdraaien van de geleidebus geeft hoofdbrekens. De uiteindelijke wanddikte is zo weinig dat ik het busje echt niet kan opspannen in de drieklauw. Ik zie al van begin af aan op tegen het verzinnen van een oplossing maar dat blijkt niet nodig, TAO neemt het hier even over in mijn geest. Wazig (waarschijnlijk door bricolomaanse trance) scharrel ik wat in een lade met busjes en vind een heus dikwandig simsalabimbusje waar de plastic geleidebus klem in past. Ik span de bus in de drieklauw en draai het gat uit.

Bij de laatste draaigangen plaagt TAO me door te spelen dat het plastic busje niet meer klem zit en er tijdens het draaien uit komt schuiven. In gedachten verzin ik dat dat eigenlijk niet kan vanwege de beiteldruk en dan stopt het plagen weer. Ik hoef geen oplossing te verzinnen, het onmiddellijk in mezelf tegenspreken van het zojuist geïntroduceerde probleem blijkt voldoende.

Als de bus klaar is monteer ik zenuwachtig het deurbeslag. Want ik weet het inmiddels uit eigen ervaring: of zo'n bricolomaanse knutselbetovering een groot succes wordt, een grote teleurstelling of iets halfgaars er tussenin bepaalt TAO uiteindelijk. Van deze klus maakt ze tot mijn grote opluchting een groot succes want de deurklink draait heerlijk soepel zonder een spoor van speling. Wel jammer dat hij nog steeds piept.





 
Copyright - ZALiX en TAO - 2021