begin > toverslag > 2020 > de kast 1 



Toverslag 2020



De kast 1

Na de plank komt de kast, ik had het kunnen weten. Het gaat niet om een nieuwe kast die ik moet maken, het gaat ook niet om het opknappen van een zelfgemaakte kast. Het gaat om twee kasten van IKEA die de huisfee al jaren in bezit heeft.

Omdat een prijsvechter moet bezuinigen op elk onderdeel, anders word je nooit een goeie prijsvechter, zitten er hele eenvoudige ladegeleiders in die kast. Daardoor schuiven de lades maar half uit waardoor ze slecht toegankelijk zijn. De huisfee ontdekt het euvel pas nadat de kasten in gebruik zijn genomen en legt zich er teleurgesteld bij neer.

Omdat het haar kasten zijn doe ik dat ook maar het kost me desondanks vrij veel moeite. Ik weet hoe het ook kan, dat is het probleem. Na een paar jaar oefenen met wijze taoïstische aanvaarding erger ik me nog steeds aan de amper bruikbare lades. Voorzichtig stel ik voor om de goedkope ladegeleiders te vervangen door een volledig uittrekbare versie. De huisfee reageert enthousiast en vraagt om een prijsopgaaf.

Ik zoek uit wat een volledig uittrekbare ladegeleider kost en vermenigvuldig dat getal met tweeëndertig want ze heeft twee kasten met elk acht lades en elke lade heeft twee geleiders nodig. Ze schrikt van mijn offerte en haalt bakzeil. De kasten waren zo goedkoop dat opwaardering in haar ogen niet uit kan. Ik reken haar alle ergernis nog eens voor maar ze luistert al niet meer.

Na het enorme succes van de recent gefabriekte organische beeldschermplank heb ik misschien meer recht van spreken dus probeer ik het nog een keer. Is de huisfee inmiddels wel over te halen om wat geld te steken in het opwaarderen van twee prima ladekasten van IKEA? Opnieuw reken ik voor wat dat gaat kosten en opnieuw schrikt ze zich een rolberoerte.

Ze rekent de verkeerde kant op maar het lukt me niet om haar dat aan het verstand te brengen. Ze laat zich hypnotiseren door getallen en is dan niet meer in staat om praktisch te blijven denken. Wat ze ooit bespaarde bij de aanschaf van die kasten kan er alsnog in geïnvesteerd worden, daar is toch niks op tegen? De huisfee ziet dat anders. Ze ziet een spotgoedkope kast die redelijk bruikbaar is maar waar je nooit echt van gaat houden, hoeveel tijd en moeite je er ook in steekt.

Hoogste tijd voor de bricolomaan om zich er eens mee te bemoeien. Ik ga die kast betoveren en dan zullen we nog wel eens zien wie er het beste kan rekenen. Ik dien een nieuwe offerte in voor dezelfde klus maar dan anders. Is het misschien een idee dat ik de gelagerde geleiders vervang door eenvoudige grenenhouten latjes? De huisfee weet uit ervaring hoe goed dat kan werken want ik maakte al een paar ladekasten met houten geleiders en die glijden voortreffelijk.

Ze vraagt wat dat gaat kosten. Ik lach haar uit en zeg dat het gratis is. Ik ben gratis, mijn machines zijn gratis, het hout is gratis en de schroefjes krijgt ze cadeau. Ze stinkt in het toverwoord gratis en geeft toestemming. Ziezo, eindelijk kan ik mijn irritatie over de hufterige afmontage van twee schandalig goedkope IKEA kasten met mijn blote vuisten te lijf gaan.

Een paar jaar geleden had ik het echt niet kunnen opbrengen om mijn kostbare tijd te steken in het zo goedkoop mogelijk opwaarderen van twee IKEA ladekasten. Maar sinds ik durf te fantaseren dat ik (hoewel vooralsnog alleen in principe) onsterfelijk ben is mijn tijd niet meer kostbaar maar gratis want oneindig. Zelfs als voorzichtig principe schept onsterfelijkheid al meer mogelijkheden dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Het gaat er echt niet om dat ik meen te weten dat ik nooit dood ga. Het gaat er vooral om dat ik me niet meer laat opjagen door de algemeen aanvaarde gedachte dat een mens sterfelijk is, een moordende gedachte die in bepaalde religies ook wel 'leven in de schaduw van de dood' wordt genoemd.

Door me bewust en weloverwogen te distantiëren van dat vernietigende mantra der sterfelijkheid lukt het steeds beter om weer te leven zoals een kind leeft: zonder haast. Er is geen haast want tijd speelt geen rol meer. Langzaam wordt mijn leven weer steeds meer een spel en binnen dat uitdijende spel verbleken steeds meer problemen en veranderen in interessante of leerzame uitdagingen.

Ik heb meerdere keren in mijn leven geprobeerd om zonder horloge door het leven te gaan maar telkens vond TAO mijn onderbouwing van dat experiment nog te principieel en krampachtig dus gaf ze me niet de kracht om het vol te houden. Hoe het deze keer gaat moet nog blijken maar vooralsnog lijk ik weer een stuk praktischer naar een tijdloos leven te kijken.

Het begon met een korte hapering van mijn horloge. In overleg met TAO-Do liet ik achterwege om de batterij te vervangen en na wat gesteggel deed hij het weer. Een paar weken later was er opnieuw een hapering maar die kreeg ik niet meer verholpen. TAO adviseerde om het horloge maar weer eens aan de kant te leggen en opnieuw een poosje zonder dreigende tijdbom om mijn pols door het leven te gaan.

Het werkt beter dan ooit. Bij het opwaarderen van de ladekast heb ik er zelfs zoveel profijt van dat ik al voorzichtig rekening hou met een blijvertje. Wat kan het mij nog schelen hoe lang ik doe over het vervangen van een gelagerde ladegeleider door een zelf geschaafd houten latje als ik geen flauw idee heb hoe laat het was toen ik begon en toen ik eindigde?


Toverslag - Interieur van ladekast tijdens update

Interieur van ladekast tijdens update


Ik doe hooguit één laatje per dag en ben er waarschijnlijk uren zoet mee. Nou en? Het gaat helemaal niet om dat latje voor dat laatje, het gaat om het spelen met hout, met gereedschap en met ronkende machines. Met veel vallen en opstaan, het is voor mij een ontzettend moeizaam en confronterend proces, krijg ik het spelende kind in mezelf weer steeds beter te zien, zelfs tijdens het uitvoeren van zo'n praktische klus.





 
Copyright - ZALiX en TAO - 2020