begin > toverslag > 2016 > de zee 



Toverslag 2016

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

vrijdag 30 september 2016 (reconstructie uit 2020)

De zee

Ik ben op Texel op vakantie met de twee belangrijkste vrouwen in mijn leven, mama en de huisfee. Beiden stonden ongetwijfeld model voor de godin die ik een aantal jaren geleden zelf verzonnen heb en die ik tot mijn verbazing vrij geloofwaardig leven heb weten in te blazen: godin TAO. TAO is de godin van het toeval en daardoor ook van het orakel, het via de stoffelijke wereld afgedwongen toeval.

Mama is dol op de zee, net als de huisfee. Ik ook trouwens. Al sinds het begin van het bestaan der mensheid proberen veel individuen te begrijpen waarom de zee hen zo aanspreekt. Ik heb er slechts vijftig jaar voor nodig gehad om uit te vogelen wat daar achter zit en ik deed het onderzoek in mijn eentje, kun je nagaan hoe slim ik eigenlijk ben.

De zee spreekt veel mensen diep van binnen aan omdat TAO wil dat de zee veel mensen diep van binnen aanspreekt, dat is alles. Wie zoals ik probeert dit gevoel in woorden te vatten slaat de plank per definitie mis want het gaat uiteindelijk niet om de woorden. Toch probeer ik het, daar ben ik schrijftovenaar voor.

Ooit stuurde een vriendin na een zwaar en diepgaand gesprek een kort gedicht over de zee op. Het ging over de vraag waar de grens ligt tussen zee en golf. Ik hou er voorzichtig rekening mee dat iedereen die er aan toe is om zich over het vraagstuk over de grens tussen al en ik te buigen door TAO wordt geconfronteerd met de zee. Ik kan geen betere stoffelijke metafoor bedenken dan de zee om dit filosofische vraagstuk over de geloofwaardigheid van het individu mee onder de aandacht te brengen.


Toverslag - mensen bij de zee

Mama en de huisfee bij de zee, Texel


De eilandvakantie wordt uitgebreid gesponsord door TAO met uitstekend weer en vrij weinig sabotage en tegenwerking. Wel wordt mama extra bang gemaakt voor elektrische fietsen door haar gehuurde elektrische fiets (de huisfee en ik drongen nogal aan) bijna voor een auto te sturen zonder dat ze daar zelf opdracht voor gaf.

Ik ben in stilte woest over deze luizenstreek van TAO. Al jaren probeer ik mama zowel voorzichtig, listig als subtiel te motiveren om eens op een elektrische fiets te gaan rijden maar dat gaat met dit soort magische bangmakerij natuurlijk nooit lukken.

TAO probeert me al geruime tijd duidelijk te maken dat het verschil tussen zee en golven fantasie is. Je kunt de zee als zee zien maar ook als een soort samensmelting van een heleboel golven. Het is maar net hoe je er naar kijkt. Als er één ding is waar mijn vader me, vermoedelijk vooral onbewust, van heeft doordrongen dan is het wel dat laatste. De wereld bestaat niet op een bepaalde manier, ze krijgt een bepaalde vorm in je geest afhankelijk van hoe je overal naar kijkt.

In die zin beschouw ik mijn jeugd en opvoeding vooral als een zeer effectieve vooropleiding voor een totaaltovenaar. Dat mijn twee broers zichzelf niet openlijk als totaaltovenaar zien maakt vooral duidelijk dat TAO elk leven kan bijsturen in de richting die haar goed dunkt, om het even welke opvoeding iemand achter de kiezen heeft. Je zou bijna denken dat opvoeding er eigenlijk helemaal niet toe doet.

Als we de vakantie afronden met de veerboot naar Den Helder staan bij mama de tranen in de ogen. Ik meen te weten wat er zo'n beetje door haar heen gaat. Waarom kon papa er niet meer bij zijn en is dit echt de laatste keer dat ze de zee ziet?

Opnieuw voel ik hoe hartgrondig ik de vermeende eindigheid van het menselijk bestaan haat en ik neem me opnieuw voor om alles in het werk te stellen om aan die doodzieke illusie nu eindelijk eens een eind te maken. Wie denkt die gedachte in mijn geest eigenlijk? Zou het misschien kunnen dat ik TAO in mij liet denken, dat ze zo langzamerhand echt een beetje genoeg begint te krijgen van het eindige leven der mensheid met al het gemis en verdriet wat daar telkens weer uit voortkomt?





 
Copyright - ZALiX - 2016 / 2020