begin > toverslag > 2014 > ontbroering 



Toverslag 2014

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

dinsdag 23 september 2014 (reconstructie uit 2020)

Ontbroering

Ik heb via-via gehoord dat kleine broer woedend uit de familie is gestapt. Rara wie heeft hem op dat idee gebracht? Ik helaas. Een tijd geleden heb ik hem geschreven dat ik zijn broer niet meer wil zijn omdat hij werkelijk als een spirituele hooligan tegen me tekeer ging. We speelden een idioot schrijfspel en het lijkt wel alsof hij daar zo door gegrepen werd dat hij er niet meer uit kon ontsnappen.

Van zijn spirituele leermeester heeft hij een raar spelletje geleerd waar hij erg enthousiast over is en dat spelletje noem ik hier maar even egootje prik. Daarbij probeer je bij elkaar met hele beschaafde en hele spirituele woorden een woedende waas voor ogen te toveren en als dat gelukt is beschuldig je de ander lachend of minachtend van een veel te groot ego.

Omdat zijn goeroe goed geld verdient met dit spel is kleine broer er enthousiast mee aan het oefenen want zo wil hij ook wel binnenlopen. Mensen met mooie en verheven woorden pesten, minachten en beledigen dat het niet mooi meer is en er nog voor betaald krijgen ook.

Als ervaren taoïst ben ik wel te vinden voor dit gekke spelletje want het is voor mij een goeie oefening in helder blijven en niet meegaan in andermans emoties. Ik waarschuw van tevoren dat ik het gebruik van mijn schrijforakel niet zal schuwen als ik dreig te verliezen en dat vindt hij prima, hij wint toch wel met zijn vingers in zijn neus want hij heeft al bijna geen ego meer, aldus zijn goeroe. Ik waarschuw dat ik nooit een ego gehad heb dus misschien toch een kleine voorsprong heb maar daar gelooft hij geen barst van, iedereen heeft een ego en ik zeker, dat heeft hij al lang gezien.

Dus slaan we elkaar vervolgens genadeloos per e-mail om de oren met hele beschaafde spirituele betweterij die bij ieder normaal mens binnen anderhalve zin het bloed onder de nagels vandaan zou halen. Ik ken kleine broer als een verbaal zeer begaafde pestkop maar tot mijn verbazing blijkt hij dit geniepige spelletje amper te beheersen.

Al na een paar e-mails die ik zelf hooguit als opwarmertje beschouw krijg ik een schrijfban opgelegd omdat ik volgens hem veel te grof ben geworden en dat blijkt niet volgens zijn spelregels te zijn. Hij is woest maar weigert toe te geven dat hij woest is want dan heeft hij immers verloren. Beschaafd en fijnzinnig taalgebruik is er niet meer bij, ik ben een hufter en moet me laten nakijken want ik spoor voor geen meter. Ik vind hem een hele slechte verliezer maar respecteer de opgelegde ban en laat niks meer van me horen.

Als hij zijn verlies heeft verwerkt komt hij op bezoek voor een goed gesprek. Hij rept met geen woord over het schrijfspelletje dus ik neem aan dat hij daar geen belangstelling meer voor heeft. Daar vergis ik me echter in. Zonder er iets over te zeggen begint hij hetzelfde spelletje nu mondeling te spelen. Waarschijnlijk heeft hij door dat ik hem schriftelijk de baas ben dus nu probeert hij het stiekem met de mondelinge variant.

Net op tijd heb ik in de gaten dat we weer egootje prik zitten te spelen. Kleine broer pakt meteen groots uit door met mijn overleden dochtertje voor mijn neus te gaan zwaaien. Hij hoopt natuurlijk dat hij me op die manier boos of aan het huilen krijgt maar tot beider verrassing mislukt dat. Ik ben waarschijnlijk al zo vaak buiten zinnen geweest van verdriet en boosheid over de dood van mijn kinderen dat ik me niet meer met een paar prikkende woorden op de kast laat jagen.

Ik zeg dat ik mijn dode kinderen er liever buiten laat en dat ik geen zin heb om daar met hem rouwverwerkingstherapietje over te gaan spelen. Ik denk dat hij de brutaliteit van zijn goeroe probeerde na te spelen maar even mijn snoeiharde werkelijkheid uit het oog verloor. Hij bindt niet in maar gaat er overheen door me erg emotioneel te noemen.

Dat is zo ver naast de waarheid dat ik alsnog bijna ontplof. Zo goed werkt die achterbakse therapeutenlist dus. Lieg tegen iemand op hele rustige toon dat hij bijna ontploft van ontkende woede en de ontploffing is al bijna een feit. Hé, wat interessant eigenlijk. Precies zo is Hex ooit tegen me begonnen in de eerste sessies. Ze zal toch niet...?

Mijn ingehouden woede gaat niet over zijn gesar met dode kinderen maar over een arrogante idioot die met hondsbrutale leugens de waarheid naar zich toe probeert te trekken en zichzelf vervolgens wijs maakt dat hij een voortreffelijke want zeer confronterende therapeut en coach is. Als je maar brutaal genoeg liegt dat je altijd gelijk hebt lijkt het inderdaad net alsof je altijd gelijk hebt, dat is waar. Dat laatste doet opeens ook al weer heel erg aan Hex denken. Zou haar zogenaamde goddelijke therapie dan echt volledig aan elkaar hangen van extreme brutaliteit, list en bedrog?

Het brutale geklier en gejok van kleine broer komt me niet alleen bekend voor van Hex, zo was kleine broer zelf vroeger ook. Zo jaloers als de pest en vaak net zo lang jennen tot de ander uit pure wanhoop gaat slaan waarna hij hysterisch begon te gillen dat zijn broer hem geslagen had.

Ik ontplof niet, dan zou hij zich veel te veel gaan verbeelden, maar roep hem wel tot de orde. Dan bindt hij alsnog in. Daarna discussiëren we nog uitgebreid over de rest van het universum en gaan als goede broers uit elkaar. Ik hou er wel een bezorgd gevoel aan over omdat ik de indruk krijg dat zijn goeroe hem nog meer listige streken leert in plaats van ze hem af te leren. Hoe een mens dan nog helderder moet worden is me eerlijk gezegd een raadsel.

Een paar dagen later pakt hij de draad van het spelletje weer op en stuurt per e-mail een nieuwe spirituele tekst. Ik moet even puzzelen op een passende reactie en schrijf wat terug. Aan zijn snelle en mentale reactie zie ik dat hij alweer aan de kook begint te raken. Het fatsoen verdwijnt weer, de beschaafde spirituele woorden zijn vergeten en er komt steeds meer straattaal omhoog. Een duidelijk teken van uitputting van zijn ego maar zolang hij zich niet openlijk gewonnen geeft gaat het spel natuurlijk door dus opnieuw schrijf ik een reactie.

Dit keer maak ik gebruik van mijn schrijforakel. Ik dobbel een verhaaltje tevoorschijn over kleine broer die er nog steeds woedend over is dat hij de jongste is. Wie zich niet eens neer kan leggen bij zijn positie van jongste binnen een gezin heeft wel erg veel moeite met een even onschuldige als onontkoombare werkelijkheid.

Dat in mijn ogen erg onschuldige verhaaltje werkt tot mijn verbazing voortreffelijk. Zijn ego is volledig geimplodeerd en hij gaat helemaal door het lint. Hij is zo boos over het verhaaltje dat het jongste kind in een gezin nu eenmaal altijd het jongste kind zal blijven dat hij niet eens meer in staat is om zijn woede te verbergen.

Opnieuw krijg ik een schrijfban opgelegd. Ik protesteer tegen deze tweede schrijfban en eis mijn overwinning op. Verder wijs ik er nadrukkelijk op dat het niet mijn mening was maar een orakelverhaaltje dat ik met een dobbelsteen tevoorschijn toverde.


Toverslag - gespiegelde dobbelsteen

Hoe onschuldig oogt zo'n dobbelsteen


Het mag niet baten, als reactie krijg ik een flinke emmer stront over me heen en dat ik het niet moet wagen om nog wat van me te laten horen. Wat mij betreft is hij definitief ongeschikt bevonden voor taoïstische treitertraining want hij kan niet alleen slecht tegen zijn verlies, hij kan ook nog niet eens toegeven dat hij slecht tegen zijn verlies kan. Zo kom ik er door schade en schande achter dat sommige mensen wel degelijk een soort joklaag om hun ik heen hebben verzonnen die je met recht ego kunt noemen, het gejokte en opgehemelde ik dus.

Als ik een paar dagen later bij mama ben vertel ik haar in wat voor gekkigheid ik met kleine broer terecht ben gekomen. Ze is blij dat ik er zelf over begin want ze wist er al van en het zit haar nogal hoog. Hij blijkt een paar dagen geleden langs te zijn geweest en heeft lopen opscheppen hoe hij mij terug bracht bij mijn gevoel door me te confronteren met mijn overleden kindje. Ik ben verrast en teleurgesteld over de kinderlijke manier waarop hij de werkelijkheid heeft omgebogen tot een gebeurtenis waarin hij een glanzende hoofdrol speelt en geef mama mijn visie op de gebeurtenissen.

Wat naïef van hem om zo overdreven tegen mama te jokken, met dat soort ego-kolder moet je echt niet bij haar aankomen want ze kijkt dwars door je heen. Alleen al aan de blik in je ogen ziet ze wanneer je er zelf geen flikker van gelooft wat je vertelt. Hij houdt haar kennelijk voor een oud en eenvoudig vrouwtje. Ze is woest geworden en heeft hem genadeloos de les gelezen. Ik ben blij dat ik daar niet bij was want ik zou me geen raad weten, als mama echt boos is voel je de vlammen in je nek schroeien. Nu ze mij erover vertelt wordt ze opnieuw woest.

Ik schrik van haar woede want ik vraag me opeens af wat er mis is met mij. Waarom vertoonde ik die zwaar onderkoelde reactie toen hij me met mijn dode kindje begon te sarren? Hoe gezond is het eigenlijk om altijd de begrijpende en luisterende taoïst uit te hangen? Moet ook dat trucje van slikken en niet terugbekken eigenlijk niet met mate toegepast worden?

Ik ken mezelf als iemand die bijna eindeloos over zijn grenzen laat gaan, zo ben ik altijd al geweest. Zelf kan ik daar steeds beter mee uit de voeten maar draag ik niet ook verantwoordelijkheid naar mensen die kennelijk wanhopig op zoek zijn naar hun grenzen, desnoods in een ander? Moet ik niet af en toe boos worden, zelfs als ik me niet boos voel?

Ik ga naar huis met veel twijfel en een flinke portie van mama's woede want daar kan ik haar echt niet mee laten zitten. Thuis overleg ik uitgebreid met orakel DO over een passende reactie op het gestoorde hooligan-gedrag van kleine broer.

Ra reikt het beeld aan van een verwarde puber die boven op een bushokje staat te joelen en het bushokje kapot probeert te trappen. Dat bushokje was juist voor die puber bedoeld om in te schuilen want de bus komt nog lang niet, nog lang niet. Ik was bedoeld als bushokje voor kleine broer maar het enige wat hij doet is bovenop het bushokje springen en proberen het kapot te trappen. Volgens Ra is het niet wenselijk om hem daar alle ruimte voor te geven, dat is namelijk niet mijn rol in het toneelstuk.

Daarom raadt Ra aan om het contact te verbreken, anders gaat kleine broer misschien meer dingen zeggen waar hij later spijt van krijgt. Als ik mijn ontwikkeling als magisch taoïst niet wil onderbreken kan ik hem het beste laten weten dat ik niet meer als broer beschikbaar ben. Ooit zal hij dat misschien precies zo letterlijk opvatten als het bedoeld is en daardoor begrijpen dat hij uitstekend bij mij als tovenaar terecht kan. Maar zijn oudere broer is hij definitief kwijt want die relatie heeft hij zelf willens en wetens kapot getrapt.





 
Copyright - ZALiX - 2014 / 2020