begin > toverslag > 2013 > de stervende fietser 



Toverslag 2013

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

woensdag 18 december 2013 (reconstructie uit 2018)

De stervende fietser

Voordat mijn vader half november dood ging was ik een wrak. Ik ben nog zoekende naar het juiste woord om mijn huidige wrakovertreffende toestand accuraat te omschrijven maar het voelt ongeveer als sterven en dan doel ik niet op een bevrijdende dood maar meer op een soort tergende marteldood. De fietser in mij sterft steeds verder.

Af en toe is er nog even een korte opleving maar de grote lijn gaat onmiskenbaar neerwaarts. Op de meest creatieve manieren probeer ik mezelf op te beuren maar niets werkt, de inktzwarte machteloosheid die zowel geestelijk als lichamelijk gruwelijk huishoudt zit zo diep dat ik er niet op een bewuste manier bij kan.

Het fietsen wordt op deze manier een zeer uitdagende bezigheid. Ik ben nog nooit niet thuisgekomen, nog nooit was het nodig om naar huis te bellen en te vragen of ze me op komt halen. Dat is ook best lastig met een Quest want die schuif je niet zomaar even achter in de auto.

Maar er is een andere reden die maakt dat ik altijd weer op eigen kracht thuis weet te komen. Als dat niet meer lukt ben ik af, dan mag ik niet meer fietsen van mijn eigen ingebouwde moraalridder.

Af en toe gaat het fietsen net wat minder beroerd dan de vorige keer, dan ben ik er als de kippen bij om te geloven dat ik het dieptepunt gehad heb en dat het nu alleen maar beter kan gaan. Dat is ook zo, veel beroerder kan een mens volgens mij niet in een Quest hangen, en toch blijk ik iedere keer weer in staat een nieuwe record te vestigen wat betreft fietsende beroerdvoelerij.

De zwaar overspannen gek en de zak aardappelen liggen reeds ver achter me, als ik al als een zak aardappelen in de fiets hang is het een zak aardappelen met fytophtora, je wil niet weten hoe dat ruikt. Naar rotte aardappelen dus maar dan extra smerig. Zo ruik ik niet, zo voel ik me. Ik voel me zoals rotte aardappelen ruiken.

Of als onderstaande windmotor. Ik voel me zoals die windmotor er uitziet. Er zitten als roestige herinnering nog een paar wieken aan zodat je kunt zien wat het was maar veel kun je er niet meer mee. Ik was een fietser met redelijke fietsbenen, dat kun je nog net aan me zien. Maar veel kun je er niet meer mee, met die benen van mij.


Toverslag - vervallen windmotor

Vervallen windmotor, Lindevallei


Toch geef ik de moed nog niet op. Ik worstel me in mijn Quest naar Vledder en weet daarna in een vlaag van verstandsverbijstering Oosterwolde nog net te bereiken. Gelukkig woon ik daar dus ik ben thuis en dat is maar goed ook want het gaat echt niet meer.

Welnee, ik woon helemaal niet in Oosterwolde, ik woon in Steenwijk, nog steeds. Die vergissing komt zeker door mijn verbijsterde verstand. Ik ben op de helft en moet weer thuis zien te komen. Vanaf Oosterwolde kies ik hele foute wegen, wegen met hobbels. In heldere tijden laat ik de meeste geasfalteerde karrensporen onbewust links liggen maar van enige helderheid is geen sprake meer, het enige wat lukt is een kortste route naar huis verzinnen en die gaat nu eenmaal langs de Linde naar Blesdijke. Ik waag te betwijfelen of er een fietspad met meer hobbels in mijn fietsregio ligt, hoe dom kan een mens worden door uitputting.

Weet ik dat ook weer. De hel begint in Oosterwolde en eindigt in Steenwijk. Mijn hel van vandaag wel tenminste. Zou ik nog een keer durven te fietsen? Ik weet het niet, het begint wel een hele pijnlijke geschiedenis te worden, dat fietsen van mij. Misschien moet ik maar een andere therapeutische hobby verzinnen, 3-d ansichtkaarten plakken of zo.





 
Copyright - ZALiX - 2013 / 2018