begin > toverslag > 2013 > duur ritje 



Toverslag 2013

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

donderdag 7 november 2013 (reconstructie uit 2018)

Duur ritje

Het blijft erg slecht gaan met mijn fietsbenen maar ik ben elke keer nog thuisgekomen dus er is eerder reden tot boosheid dan reden tot zorg. Zo zie ik het niet, zo probeer ik het te zien. Optimist tegen beter weten in. In de hoop dat dat weten van mij betrekkelijk blijkt te zijn zodat mijn naïeve optimisme het uiteindelijk alsnog wint van mijn vermeende weten. Dat zijn vrij ingewikkelde zinnen die uitstekend weergeven hoe ik werk van binnen: veel ingewikkelder dan wenselijk is. Hoogste tijd om toch weer eens een stukje te gaan fietsen ook al zie ik er steeds vaker tegenop vanwege rotpoten die niet willen wat ik wil: lekker doortrappen en mensen jaloers maken met mijn snelle superfiets.

Het is veel te lang geleden dat ik over het Hijkerveld fietste dus ik ga naar het Hijkerveld. Het Hijkerveld is niet ver weg voor mij maar het voelt ver weg want ik moet er de Drentse hoofdvaart voor oversteken. Waarom de Drentse hoofdvaart door mij gezien wordt als een soort regiogrens is niet helemaal duidelijk. Ik vermoed dat het de combinatie is van een indrukwekkend kanaal en auto's die daar met indrukwekkende snelheid langs razen. Die opgetelde indrukwekkendheid wekt bij mij de indruk dat er sprake is van serieuze toestanden, vandaar dat grensgevoel.

Voor een fietsende fotograaf die van de natuur houdt is het Hijkerveld een vrij complexe toestand. Het is er uitgestrekt en leeg en daar ben ik dol op, wat dat betreft staat het Hijkerveld hoog op mijn lijstje met favoriete fietsdoelen. Het gebied is omgeven door natuurafrasteringen, natuurborden en natuurveeroosters dus het is een natuurgebied en er zijn maar weinig natuurgebieden waar ik niet van hou. Het is me overigens nog steeds niet helemaal duidelijk of ik hou van die natuurgebieden zelf, van de symboliek van natuurgebieden of vooral van het woord natuurgebied. Ooit zal ik daar achter komen en dan kan ik weer andere dingen mooi gaan vinden. Wolkenkrabbers bijvoorbeeld want dat is me toch een heerlijk woord.

Tot zover niets dan goeds over het Hijkerveld maar er zit in dit prachtige natuurgebied een addertje onder het gras. Het is er te leeg. Niet voor mij als liefhebber van eindeloze vlakten maar wel voor mij als landschapsfotograaf. Zelden is het me gelukt om midden op het Hijkerveld interessante landschapsfoto's te maken want er is helemaal niks, eigenlijk kun je zelfs amper van een landschap spreken. Ik smoes me er meestal uit door mezelf wijs te maken dat het licht die dag toevallig een beetje tegenvalt maar die smoes werkt slechter naarmate ik vaker op het Hijkerveld kom.

Ik ken dit probleem in mindere mate van het Fochteloërveen. Ook daar kan ik alleen een beetje aardig uit de voeten als er spectaculaire wolkenluchten boven hangen. Dan fotografeer ik die machtige luchten en pik als referentie een oersaai bosrandje of knullig strookje hei mee en verbeeld me dat ik foto's heb gemaakt van het Fochteloërveen. Wat een onzin, ik maakte foto's van de lucht en toevallig was die lucht boven het Fochteloërveen.

Bij mijn weten ben ik op het Fochteloërveen meerdere keren gul getrakteerd op dergelijke wolkenluchten maar op het Hijkerveld is me dat nog nooit overkomen. Vreemd eigenlijk, ik bezoek beide gebieden ongeveer even vaak want ook het Fochteloërveen licht gevoelsmatig buiten mijn regio. De grens wordt bij het Fochteloërveen niet gevormd door de Drentse hoofdvaart maar door een samenscholing van hondsberoerde klinkerweggetjes die zich presenteren onder de naam Appelscha. Het is daar infrastructureel gezien een behoorlijk indrukwekkende wantoestand dus dan trek ik een grens en zo vormt zich op natuurlijke wijze een persoonlijke regio. Ik heb weinig problemen met het bestaan van Appelschaaster medemensen maar ze zouden wel wat beter hun best mogen doen op het gebied van dorpsbestrating want die is daar echt om te huilen.

Krijg ik dit keer een herkansing op het Hijkerveld? Vergeet het maar. Ik raak als fotograaf steeds vertrouwder met natuursabotage dus ik concentreer me op een kleurige bosrand met lariksen, maak een fotostudie van een berkenbosje en dan draai ik me vliegensvlug om en weet zo een verrassingsaanval op een grote wolk uit te voeren. Precies één wolkenfoto kan ik maken, dan is de lucht al weer dichtgetrokken omdat ze me het hier domweg niet gunt. Het schijnt hier niet te mogen maar waarom dat is? Ik heb na al die jaren nog steeds geen flauw idee.

Het overwinningsgevoel over de geslaagde brutale verrassingsaanval midden op het Hijkerveld is van vrij korte duur. Ongeveer vijf kilometer verderop wordt er midden in Smilde op een bizarre manier wraak genomen. Een lekke band is tot daar aan toe maar een lekke band door een kopnagel die in de flank van de band zit, bijna tegen de rand van de velg, is logisch gezien domweg onbestaanbaar. Ik ontplof van deze vuile magische klotestreek en scheld een paar paddenstoelen omver. Nadat ik een nieuwe buitenband heb omgelegd, het is voor het eerst dat ik als velomobilist mijn reservebuitenband aan moet spreken, ben ik zo verstandig om de omvergevloekte paddenstoelen te fotograferen als herinnering dan wel bewijsmateriaal.


Toverslag - magische kopnagel

Achterbakse magische kopnagel uit Smilde


De brutaal en geheel overbodig lekgestoken buitenband is niet meer te gebruiken. Ik kijk omhoog en schudt boos mijn vuist naar de hemelvandaal die me dit geflikt heeft. Dit is opeens een heel duur ritje geworden want die buitenband zit er nog maar 288 kilometer op en kan echt al weer afgedankt worden. Dan herinner ik me een verhaaltje dat ik ooit zelf schreef over deze buitenbanden. Kocht ik ze niet per tien bij Velomobiel.nl voor het enorme bedrag van dertig euro? Dan ben ik hier in Smilde dus voor hooguit drie euro te grazen genomen door de grote hemelvandaal. Het irritante geknutsel onderweg kan ik moeilijk rekenen want ik leef geheel onbezoldigd, dus buiten de illusie van betaalde arbeid met zijn uurlonen en andere akelige dwingelandij.

De kopnagel neem ik mee naar huis, die gaat waarschijnlijk een oersaai leven als magische relikwie tegemoet. Oeioei, als dat maar geen ongeluk brengt.





 
Copyright - ZALiX - 2013 / 2018