begin > toverslag > 2013 > verboden toegang 



Toverslag 2013

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

vrijdag 27 september 2013

Verboden toegang

Ik was twee weken op vakantie op Terschelling. Normaal is Terschelling ons te duur maar de boottocht was in de aanbieding dus nu kon Terschelling net uit. We moeten wel twee weken blijven om de reiskosten te kunnen verantwoorden dus blijven we twee weken. Niks mis met twee weken Terschelling, zeker niet als het weer zo meewerkt. Ik fotografeer me weer eens ouderwets een slag in de rondte want alles is hier nieuw dus de moeite waard.

Terschelling kent twee grote fotografische uitdagingen, het drenkelingenhuisje en de boeienopslag. Het probleem van het drenkelingenhuisje is dat het nogal afgelegen ligt, dat pik je dus niet terloops mee omdat je toch al in de buurt was. Ik ben vrij slecht in doelgericht fotograferen en prefereer de bonnefooise werkwijze maar voor het drenkelingenhuisje zal ik echt een uitzondering moeten maken.

Ik huur uit nood een elektrische fiets, zo goed is het de laatste tijd niet gesteld met mijn biologische accu. Maar ook dan moet er nog heel wat gezeuld worden om bij het drenkelingenhuisje te komen en als je er dan eindelijk bent trekt de lucht natuurlijk dicht, dat zul je net zien. Vandaar mijn voorkeur voor toevalsfotografie. Alle mislukkingen onderweg voelen veel minder als mislukking als er geen doel was maar als het mislukken van foto's tot een belangrijk onderdeel van de strategie is gefantaseerd.

In grote lijnen fantaseer ik bij een mislukte foto meestal dat er ooit nog een beter moment komt om het betreffende licht of onderwerp te fotograferen. Dat kan een vergelijkbaar onderwerp ergens anders zijn of exact hetzelfde onderwerp op een ander moment. Wie genoeg geduld heeft kan deze fantasie vrij degelijk uitwerken waardoor het bijna op een soort werkelijkheid gaat lijken. Dat geeft aanleiding tot toenemend vertrouwen in de betreffende magische toevalsfantasie en dat toegenomen vertrouwen leidt tot nog meer geduld en nog creatiever fantaseren waardoor de bij elkaar gefantaseerde werkelijkheid in de loop der jaren steeds verder in geloofwaardigheid toeneemt. Wie deze fantaseerstrategie grondig uitwerkt zonder andere mensen te benadelen en zonder te verdwalen in ordinaire liegbeesterij wordt vanzelf een keer tovenaar en die komen uiteindelijk rond te vliegen in een wereld waarin alles kan.

Geduld is een erg belangrijk onderdeel van tovenaarstraining en ook bij het drenkelingenhuisje blijk ik daar flink in te mogen oefenen. Gelukkig ben ik 's morgens al op pad gegaan, er is daardoor weinig gevoel van haast en dat helpt om ruimschoots de tijd te nemen. Bijna twee uur lang maak ik al prevelend omtrekkende bewegingen rond het drenkelingenhuisje zonder dat het me lukt de zon echt enthousiast uit haar tent te lokken. Ik heb het huisje best aardig kunnen fotograferen maar de foto waar ik op hoopte is niet gelukt. Dat is de grote ellende van doelgericht fotograferen, normaal lach ik om mijn mislukte foto's maar dit is een lastig te bereiken huisje (ver weg) op een lastig te bereiken eiland (dure boottocht) dus mijn mislukkingslach is deze keer wat zuurder dan anders.


Toverslag - drenkelingenhuisje

Drenkelingenhuisje, Terschelling


Het probleem van de boeienopslag is heel anders van karakter. Op een terrein van Rijkswaterstaat ligt een kleurige verzameling boeien en tonnen die zo fotogeniek is dat ik er mijn vingers bij aflik. Dat gaan een paar hele mooie kleurenplaatjes worden als ik de kans krijg. Helaas, die kans krijg ik niet want bij de ingang van het terrein staat een bordje 'verboden toegang'. Niks boeiende fotoreportage, doorlopen en tandenknarsen. Een normaal mens zou zijn verstand voorrang geven en een gebalanceerde afweging maken van het belang van zo'n bordje 'verboden toegang'. Ik kan dat niet, ik neem dat soort bordjes altijd letterlijk, hoe roestig ze soms ook zijn, en mag er dan niet meer langs van mezelf. Je wil niet weten hoeveel prachtige foto's ik de afgelopen jaren al heb laten schieten vanwege een bordje 'verboden toegang'.

Ik heb met veel mensen overlegd over deze lastige vorm van opperbraafheid maar nog nooit heeft iemand me uit kunnen leggen waarom het verstandig is om zo te zijn. Het advies van anderen is steevast negatief, ik moet echt minder braaf worden want zo hard willen deugen deugt niet. Door al die negatieve adviezen ben ik mijn extreme braafheid zo langzamerhand als een slechte eigenschap gaan zien waar ik zo snel mogelijk vanaf moet zien te komen. Dat is me tot nu toe niet gelukt, het blijkt een hardnekkige eigenschap.

Twee weken lang kijk ik elke keer als ik in West-Terschelling ben met een scheef oog naar de enorme verzameling kleurige boeien en tonnen op het opslagterrein van Rijkswaterstaat. Wat zou ik daar graag rondstruinen en fotograferen. Eén keer loop ik zelfs heel dapper een stukje het terrein op. Het is er uitgestorven dus ik doe niemand kwaad en loop geen enkel gevaar maar na twee moedige meters voel ik me zo verschrikkelijk stout dat ik snel omkeer en afdruip. Was ik maar een echte fotograaf, dan belde ik even met Rijkswaterstaat en maakte een afspraak voor een fotorondleiding. Zo echt ben ik helaas niet als fotograaf, ik ben maar een scharrelende randfiguur die al lang blij moet zijn dat hij niet overal weggejaagd wordt door boeren, boswachters en andere terreineigenaren.

En toch blijft het schrijnen, Terschelling moeten verlaten zonder foto's van de boeienopslag. Op de laatste dag van mijn vakantie neem ik nog eens een kijkje bij de ingang. Er is iets aan de hand want jan en allemaal loopt over het opslagterrein. Eerst denk ik dat het hondsbrutale toeristen zijn, die heb je overal, maar even later krijg ik de indruk dat het een besloten feestje is. Misschien is het een eilanduitje voor medewerkers van Rijkswaterstaat, weet ik veel. Ik sta te drentelen bij de ingang en ben werkelijk knettergek dat ik nog steeds niet het terrein op durf vanwege dat stomme bordje maar van binnen is er een dwingende rotstem die zegt 'waag het niet'.

Dan breekt mijn fotoverlangen met een krak doormidden. Laat die kloteboeien maar zitten want van dit innerlijke conflict word ik knettergek. Ik draai me om en loop weg. Precies op dat moment spreekt een oudere heer me aan: 'U mag best even op het terrein rondlopen hoor'. Hij heeft iets gezien van mijn gruwelijke tweestrijd, dat kan niet anders, en nu komt hij me verlossen. De man heeft een bekend gezicht maar ik kan hem niet plaatsen. Ik wijs zorgvuldigheidshalve op het bordje 'verboden toegang'. Hij moet lachen en zegt dat ze dat bordje waarschijnlijk al heel lang vergeten zijn weg te halen.

Er is een milieufestival gaande en onderdeel van dat festival is de boeienopslag van Rijkswaterstaat. Er staan tafels en bankjes tussen de boeien en ergens is een tijdelijke fietsenstalling ingericht. Overal staan mensen, er valt echt geen enkele reden meer te verzinnen waarom de toegang hier verboden zou zijn. Opgelucht haal ik adem en schiet mijn fotokaart vol boeien in bijna elke kleur. Weer een fotoprobleem opgelost. Later zal ik mijn Terschellinger verlosser via internet identificeren als zijnde Wouter van Dieren, hij blijkt er te wonen en het festival te organiseren. Wat de diepere magische betekenis is van Wouter van Dieren als mijn verlosser weet ik niet, daar moet nog eens wat over verzonnen worden.


Toverslag - boeien en tonnen

Boeien en tonnen op een opslagterrein, Terschelling





 
Copyright - ZALiX - 2013 / 2018