begin > toverslag > 2012 > drie mogelijkheden 



Toverslag 2012

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

donderdag 2 augustus 2012 (reconstructie uit 2018)

Drie mogelijkheden

Eindelijk heb ik als kunstschilder mijn eerste opdracht te pakken. Of ik een klein en eenvoudig schilderij wil maken waarin verwezen wordt naar een gedicht van Rutger Kopland met de titel 'De drie mogelijkheden van het menselijk denken'. Mijn klant is een oude bekende die ik meestal papa noem.

Omdat ik eerder al eens een andere opdracht van hem smalend afwees, of ik een klein houten fietsje wilde maken, doe ik nu niet hufterig en zeg toe wat te zullen proberen. Harder zal mijn toezegging niet snel zijn bij werk in opdracht, wetende dat overal in mijn leven geniepige demonen op de loer liggen die me elk moment een poets kunnen bakken waardoor ik opeens te lamlendig ben om wat dan ook voor elkaar te krijgen.


Toverslag - schilderij 'alles op de fiets'

Schilderij 'Alles op de fiets', acrylverf op doek, 80 x 30 centimeter


De tegenwerking valt erg mee dit keer en dan druk ik me bescheiden uit want eigenlijk gaat het als vanzelf tijdens het maken van dit schilderij. Bij de artistieke kwaliteit van dit werkje mogen gerust vraagtekens gezet worden op voorwaarde dat die vraagtekens ook gezet worden bij de artistieke kwaliteit van om het even welk ander kunstwerk ter wereld ook. Zelf ben ik vooral tevreden over de speelse oplossingen die ik verzin om de voor mijn vader belangrijkste regels uit het gedicht, natuurlijk gaan die over fietsen, in het schilderij te verwerken.

De symbolische betekenis van de zwanen ontgaat me nog. Ik heb geen flauw idee wat ik daar vanuit mijn onderbewust mee wil zeggen maar het moet wel heel belangrijk zijn want ze staan in mum van tijd. Het schilderen van de fietsen is een stuk spannender. Als amateurframebouwer, gediplomeerd rijwielmonteur en ligfietsfanaat is het lastig om hier mijn fantasie de vrije loop te laten maar uiteindelijk lukt het de ligfiets er buiten te houden, dat is mijn neurose en niet die van mijn vader, en een paar andere minder gangbare framemodellen te schilderen. De uitgebeelde personen vertonen geen enkele gelijkenis met familieleden, ik vermoed dat het hier vijf rijwielgoden betreft die ik toevallig in mijn fantasie tegen het lijf liep.

Als het schilderij na twee dagen af is ben ik best tevreden maar toch mis ik iets. Het voelt alsof dit kunstwerk anders is dan al het andere wat ik tot nu toe maakte. Ik mis een gevoel van diepgang, het is een luchtig en oppervlakkig schilderijtje geworden. Daar is niks mis mee maar ik zou het zelf niet aan de muur hoeven te hebben. Bijna alles wat ik maak gaat met een grote of kleine worsteling gepaard en juist die worsteling blijft als een soort onbewuste herinnering aan zo'n kunstwerk of werkstuk kleven. Daar komt mogelijk het voedende gevoel vandaan dat ik bij veel van mijn eigen werk heb. Er was een gevecht met de materie en dat gevecht heb ik gewonnen want ik kreeg iets gemaakt. Op die manier bekeken is alles wat ik maak uiteindelijk vooral een soort trofee voor mezelf, een bewijs dat ik mijn fantasie om kan toveren tot iets heel concreets.

Ook fietsen leverde me vroeger vaak een trofee op, mijn fietslogboeken wemelen ervan. Verder dan abstracte getallen gaan die trofeeën niet. Geleverde prestaties in de vorm van dagafstanden of gemiddelde snelheden waarmee ik mezelf af en toe wist te overtreffen. Dat is helaas iets van vroeger, tenzij hele kleine getallen ook als een overwinning gezien mogen worden. Een kruissnelheid van tien kilometer per uur bijvoorbeeld. In een Quest. Met de wind in de rug. Terwijl ik echt keihard zat te ploeteren. Ook dat heb ik laatst echt een keer voor elkaar gekregen. Reken maar dat ik die trofee helemaal achter in mijn prijzenkast wegmoffel.





 
Copyright - ZALiX - 2012 / 2018