begin > toverslag > 2012 > nog eentje dan 



Toverslag 2012

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zondag 24 juni 2012

Nog eentje dan


Toverslag - oud fototoestel

Oud fototoestel in het zand


Aan alles komt een einde. Zelfs aan dit weblog. Ik zie het aankomen, lang van tevoren, maar hak zo'n knoop maar eens door als je durft. Het is niet dat ik niet meer wil. Het is ook niet dat ik uitgepraat ben en niks meer van de wereld vind. Was het maar waar.

Ik fiets nog steeds vloekend door Wolvega en Heerenveen. Hoe durven ze je over al die klinkers te sturen, compleet met verbodsborden en andere fietspesterij. De rotzakken, de stumperige onnozelen. Heus, ik schreeuw dat immense onrecht nog steeds dolgraag van de daken.

Maar er zijn zo veel andere dingen die ik liever doe, waar ik beter in ben, die er meer toe doen en waar ik gelukkiger van wordt. Het zijn maar woorden weet je. Gedachtenconstructies vol oordeel, aannames en vooroordeel. Die schieten altijd te kort, stichten altijd verwarring. Daarvan is er al meer dan genoeg in deze wereld en mijn grote fietstocht gaat een hele andere kant op.

Schoorvoetend begeef ik me, alleen maar omdat ik niet anders kan, in de magische wereld. De wereld van het onbegrijpelijke, van de onlogica, die vooral gevuld is met onverwachte wendingen, intuïtie, ontoevallige toevalligheden en andere vreemde verrassingen. Lastig, eng en spannend maar wat een verrukkelijke zee van ruimte voor mijn oneindige fantasie en scheppingsdrang. Weg met de ratio en let goed op want 1 + 1 = 11.

Ben ik gek aan het worden, of ontwikkel ik me soms tot reutelende fietsspaak­spelende rijwielsjamaan? Welnee, dat is het niet. Wanhopig zoek ik naar de juiste woorden. Maar ik vind geen woorden, want ze bestaan niet. Misschien moet ik ze zelf wel gaan verzinnen, zou me niks meer verbazen.

Ik heb geprobeerd om het raamwerk van dit weblog een beetje op te rekken. Meer ruimte voor kolder, fantasie en verbeelding. Het zou moeten kunnen, in principe kan het, maar mij lukte het niet. Oude patronen, uitgesleten olifantenpaadjes die vertrouwd aanvoelen maar steevast de verkeerde kant op gaan. Zo was ik heus maar zo ben ik niet meer. Maar stoppen met een weblog voelt als een beetje minder bestaan en dat is best eng.

Dan de helpende hand waar ik op zit te wachten. Een update van JAVA die een lastig conflict veroorzaakt met het programma waarmee ik dit weblog maak. Ik kan niet meer uploaden, alleen met listige truuks heb ik nog toegang tot mijn eigen teksten. Ik vind geen oplossing, geen hack, geen forum met handige tips, geen workaround.

Ik had jaren geleden al moeten overstappen op Wordpress maar het kwam er niet van. Ik zou het alsnog kunnen doen maar ik doe het niet. Ik versta de vingerwijzing, ik begrijp de hint*. Het is klaar, het is mooi geweest en ik stop er mee. Misschien komt er ooit iets anders, wie zal het zeggen.

Ik wil iedereen die de afgelopen jaren reageerde, me aanmoedigde, een of meer harten onder mijn riem stak, vragen stelde, digitale camera's of complete velomobiel-electro-ondersteuningen aanbood of die me ondanks het steeds groeiende koldergehalte ijskoud bleef doorlinken op een eigen webpagina heel erg hartelijk bedanken. Je merkte het misschien niet en hopelijk had je er geen last van, maar ik leunde stiekem een beetje op je.

Nu ik steeds beter weet wie ik ben hoeft dat niet meer, dat stiekeme leunen op anderen. Ik kan inmiddels zelf staan, zelf fietsen, zelf scheppen en wat ik nog tekort kom fantaseer ik er gewoon uit de losse pols bij. Dus zeg ik: 'Bedankt en tot ziens'. En mocht je onverhoopt mijn inbreng toch een beetje missen dan zijn daar gelukkig de foto's nog. Enthousiast en van geen stoppen wetend op weg naar de dertigduizend en mijn fotografische visie op tovereiland Ameland komt er ook al bijna aan hoor.


* Naschrift januari 2020: Was er wel een hint? Of was ik misschien zo lang gehypnotiseerd en gehersenspoeld door een listige kermisheks dat ik niet meer geloofde in mijn eigen kracht? Na de dood van mijn vader viel ze volledig door de mand met de religieuze rotopmerking dat God pure liefde is waarna ik vrij snel een eind heb gemaakt aan haar geestelijke uitbuiting. Toen ik een paar jaar later weer bij zinnen kwam heb ik dit weblog met terugwerkende kracht in ere hersteld.





 
Copyright - ZALiX - 2012 / 2020