begin > toverslag > 2010 > een winterfeestje 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

woensdag 22 december 2010

Een winterfeestje

Het heeft lang geduurd voordat ik de zin van kerstmis begreep. Dat mensen graag bomen omzagen verklaart slechts één van de gebruiken van dit vreemde feestje . Nee, er moest beslist meer achter zitten. Op school hadden ze het over een zekere Jezus in een kribbetje maar daar kon ik niet zo veel mee. Wat is nou toch een kribbetje.

Eén keer heeft mijn moeder onder de kerstboom nog iets met een kinderbijbel geprobeerd maar tegen drie saboterende broers ('Mam, hij zit me de hele tijd te klieren en mogen we nou weer met Lego spelen') was ze niet opgewassen. Voor ons was handjes vouwen net zoiets als handjes wassen, een onduidelijk en verplicht nummer waar je zo min mogelijk energie in moet steken.

Lange tijd is kerstmis voor mij dus vooral een onfatsoenlijk vreetfeest geweest met kalkoen, vossenbessencompote en zelfgemaakte sinaasappelbavarois als toetje. Toen mijn vader voorstelde om eens wat anders dan kalkoen op het menu te zetten heb ik het hele huis op de kop gezet en geleerd dat hard huilen soms erg effectief kan zijn. Gewoon weer kalkoen dus.

Jaren later hoorde ik over het lichtfeest en toen begon ik eindelijk een beetje door te krijgen waar al dat gedoe vandaan komt. Het heeft met de zonnewende te maken, ook wel winterwende of midwinter genoemd. Alleen snap ik nog steeds niet waarom ons winterfeest niet gewoon op 21 december begint net zoals het oude Joelfeest van de Germanen.

Voor een geboren zure mopperpot als ik is het een erg nobel streven om de zonnewende feestelijk te vieren maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het me nog nooit is gelukt. Er is altijd iets anders dat me in beslag neemt en als dat niet zo is vergeet ik het gewoon. Dat ik de zonnewende dit jaar toch een beetje vier is dus louter toeval en heeft vooral met het weer te maken.

Rijp, overal is rijp. Dat maakt de fotograaf zenuwachtig en hongerig. Schaatsen? Ammehoela, fotograferen zul je bedoelen. Ik pomp de banden van de Quest op, bedenk dat overal sneeuw kan liggen en laat ze weer een beetje leeglopen. Dan trek ik bijna alle kleren aan die ik heb maar niet zoveel dat ik niet meer in de fiets pas.

Buiten is het een gekkenhuis, overal zit de rijp aan de bomen en het kost me grote moeite om door te fietsen. Als dat geen feestdag is. Elke heg, struik en boom is opeens bijzonder en zou prachtfoto's opleveren. Maar ik hou me in, trap stug door en mag pas ver buiten de stad van mezelf het eerste plaatje schieten.


Toverslag - asfaltweg met rijp

Niets is mooier dan een weg zonder auto's, Giethoorn


Rond de grote meren bij Giethoorn en Blokzijl is het ook een gekkenhuis maar dan weer heel anders: overal rijden hier auto's rond. Het zijn de Barbaren die precies op midwinter Overijssel binnen trekken. De Barbaren onderscheiden zich van alle andere stammen doordat ze in de auto altijd heel onbeleefd hun muts op houden. Buiten de auto dragen ze vreemde wapens om hun nek die doen denken aan schoenen met vlijmscherpe messen.

Ik hou niet van de Barbaren en zeker niet van hun wagens. Ga weg Barbaren, jullie maken van mijn uitgestorven niemandsland een tweede Randstad met al jullie stinkende karossen. Als je hier in het schaatsparadijs zonodig een baantje wil trekken kom je maar mooi met de bus of op de fiets. Als ik hier kan fietsen kan iedereen hier fietsen hoor. Ik word boos en begin de onverlaten uit te schelden maar er komen er alleen maar meer tevoorschijn.

Echt gezellig wordt het deze heidense feestdag niet meer. Niet waar ik kom tenminste maar dat kan natuurlijk ook aan mijn gemoedsgesteldheid liggen. Na mijn woede op de stinkende Barbaren komen nog een paar andere ergernissen aan bod. Terwijl ik de Quest moeizaam over halfschone wegen naar huis trap zit ik hardop te foeteren op het uitblijven van zonlicht, het telkens losschieten van mijn nieuwe fietsschoenen, de scherpe rand in de Quest waar je dan met je achillespees tegenaan klapt en de gore pekel die in je handschoenen druipt als je het statief inklapt.

Maar de grootste ergernis op deze fantastische fotofeestdag is dat die dag snotverdikkeme weer eens veel te kort is want lang voordat ik uitgefotografeerd ben is het alweer donker. Het is gewoon niet eerlijk. Als ik daar thuis uitgebreid mijn hart over lucht krijg ik mijn vrouw bijna onder tafel. 'Lieve schat', lacht ze, 'wat had je dan verwacht van midwinter?'





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018