begin > toverslag > 2010 > nieuwe oude schuurtjes 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

maandag 4 oktober 2010

Nieuwe oude schuurtjes

Met oprechte spijt deel ik hier mee dat mijn favoriete scheefgezakte schuurtje bij Zwartsluis sinds kort heeft opgehouden te bestaan. Het was misschien wel een van mijn eerste verzakte lievelingsschuurtjes die ik fotografeerde en ik kan me het moment nog zo weer voor de geest halen.

Met enige haast op weg richting nog veel verder weg viel mijn oog aan de rand van Zwartsluis op dit schuurtje dat zo scheef stond dat ik mijn hart vasthield. Prachtig ochtendlicht dwong tot een fotostop waar eigenlijk geen tijd meer voor was maar nood breekt wet.

Nadat het houten schuurtje van links, van rechts, met omringend weiland en zonder omringend weiland is gefotografeerd draai ik me om, loop naar de fiets, klim erin en wil wegrijden. Hup, opschieten nu, veel te laat immers en er wacht een afspraak.


Toverslag - scheef schuurtje

Scheefgezakt schuurtje met nieuwsgierige koe, Zwartsluis


Voor ik de wijde wereld weer intrap kijk ik nog één keer achterom... en ben reddeloos verloren. Door het raampje van het schuurtje kijkt nu een jonge koe nieuwsgierig de wereld in. Ik heb het niet meer en hol terug. Ik mag dan in noodgevallen alle tijd hebben, of hem helemaal niet hebben maar toch nemen, maar je weet nooit hoe zo'n jonge koe daarover denkt.

Maar het is nog vroeg in de ochtend en de jonge koe heeft alle tijd en gunt me een aantal plaatjes waar ik me op dat moment, en nu eigenlijk nog steeds, de vingers bij aflik. Wat een zalig plattelandsbeeld, koetje in wegzakkende schuur.

Ik heb het schuurtje daarna goed in de gaten gehouden en nog enkele malen mooi gefotografeerd maar nooit meer zoals die eerste keer, op die ochtend dat ik eigenlijk helemaal geen tijd had. Daar leert men van. Dat er soms, zelfs als er echt geen tijd meer te verliezen is, gewoon toch extra tijd bijgemaakt kan (en moet) worden.

Na dit verhaal zal menigeen begrijpen waarom ik even moet slikken als ik zie dat dit schuurtje gesloopt en opgeruimd is. Het is niet anders, ik weet het. Het moest er een keer van komen, net als dat andere scheve schuurtje in Ansen dat dit jaar ook al opgeruimd werd.

De mooiste twee scheve schuurtjes die ik ken beiden verdwenen. Dat baart toch even zorgen. Ik zal toch niet zonder verzakte schuurtjes komen te zitten? Ik weet weliswaar nog iets lekker krotterigs bij Wetering maar dat kan hier echt nog niet aan tippen, daar is nog meer tijd voor nodig. Als dat maar goed komt.

Maar natuurlijk komt het goed. Het is de natuur en de genadeloze loop der dingen dat alles uiteindelijk verrot, aftakelt, scheefzakt en instort*. En dus zullen er altijd weer nieuwe oude schuurtjes bij komen. De een wat mooier dan de ander, dan weer van hout, dan weer eens van steen, maar het verval gaat altijd door.


Toverslag - scheef schuurtje

Verzakt houten schuurtje, Zwartsluis


En jawel hoor. Nog geen tien minuten later ontdek ik op een industrieterrein aan de ander kant van Zwartsluis een waardige opvolger. Anders natuurlijk, heel anders en het staat op een bewoond erf dus ik kan niet zo vrij mijn gang gaan als ik eigenlijk zou willen maar ook dit is weer een verrukkelijk nieuw oud scheefgezakt schuurtje.


* Naschrift januari 2020: Inmiddels zie ik dat anders als tovenaar. Hoe harder men gelooft in een wereld waarin alles weer verdwijnt, hoe meer de wereld zich aan diegene zal manifesteren als een wereld waarin alles weer verdwijnt. Er lijkt echter een ontsnappingsmogelijkheid te zijn uit dit geloof in onverbiddelijke eindigheid want hoe harder ik dit geloof (dat ik zelf langdurig aanhing) ter discussie stel, hoe meer de wereld waarin ik leef zich lijkt te gaan gedragen als een magische toestand waarin zelfs de vermeende wetmatigheid van verval geregeld begint te haperen.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018