begin > toverslag > 2010 > corneille is dood 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

maandag 6 september 2010

Corneille is dood

Corneille is dood. De Franse kraai is niet meer of misschien, heel misschien, is hij alleen maar weggevlogen en zit hij nu in een andere boom te kraaien van plezier. Of hij is heel spiritueel op weg naar het onbekende, het ongekende.

Zijn dood vraagt natuurlijk om een passende reactie en juist vooral niet om een gepaste reactie. Bij het overlijden van Corneille is een reactie pas echt passend als deze gebaseerd is op een spontane ingeving die doet denken aan kinderlijke onbevangenheid. Er verstandig over nadenken doen we daarna nog wel.

Dus wordt in grote haast de kwast ter hand genomen en wordt er bij uitzondering nu eens niet zuinig gedaan met verf maar juist heel royaal. Voor mijn doen dan want blikwerper Karel Appel, ook al niet meer onder ons, zou zich een breuk lachen als hij mijn miezerige gepruts met priegelpenseeltjes en kruidenierszuinige kloddertjes verf zag.


Toverslag - schilderij voor corneille

Schilderij 'Corneille is dood'


Zo, na deze kinderlijk spontaan ogende ingeving gaan we eens grondig over mijn onbezonnen actie nadenken. Waar bemoei ik me eigenlijk mee, wijsneus die ik ben? Wat weet ik nou helemaal van Corneille? Ik heb notabene nog nooit een schilderij van hem in het echt gezien, verstokte cultuurbarbaar en museumhater die ik ben.

Ik kom echt niet veel verder dan wat foto's op internet, heel misschien nog ergens een boek in de kast en ooit een reportage op de televisie waar ik van over mijn nek ging omdat hij vrouwen daarin uitgebreid verheerlijkte. Hij leek me een flierefluiter en een lanterfanter. Lekker achter de wijven aan en af en toe met een slordig schilderijtje weer gemakzuchtig een jaarsalarisje opstrijken.

Tegenwoordig vind ik gelukkig iets minder van de wereld en ik moet zeggen dat dat voelt als een enorme bevrijding. Laf achteraf en met de kennis van nu meen ik iets van die zelf ervaren bevrijding terug te vinden in het werk van Corneille. Of misschien alleen de zoektocht naar die bevrijding, dat zou ook kunnen, ik ken zijn werk immers amper.

Toen ik (te) serieus begon te schilderen en diep van binnen voelde dat het losser en vrolijker moest heb ik mezelf een kleine cursus kunstverkenning cadeau gedaan. Een schaamteloos potje afkijken op internet was het, meer niet. Lekker lui, makkelijk en goedkoop.

Het werd toch nog een vrij pittige cursus want de beelden die ik op internet tegenkwam werden door mij als behoorlijk schokkend ervaren. In mijn herinnering waren de werken van Appel en Corneille namelijk oneindig veel kleuriger en harmonischer dat wat ik nu tegenkwam. Wat een chaos, wat een fout kleurgebruik, wat een slordige afwerking en wat een enorme teleurstelling.

Nee, aan zulke losbollen kon ik echt geen voorbeeld nemen, het moest naar mijn gevoel allemaal nog veel vrolijker en harmonischer kunnen. Wat ik later bij anderen wel vond aan harmonische vrolijkheid bleek bij nadere bestudering verbazend vaak een trucje (door kunstenaars liever 'geheel eigen stijl' genoemd) dat tot in de dieptreurige oneindigheid werd herhaald.

De eerste werken van Ton Schulte zijn bijvoorbeeld verrukkelijk om te zien. Tot en met het derde of vierde schilderij ongeveer want dan blijkt het allemaal toch wel heel erg veel van hetzelfde te zijn en krijg je sluipenderwijs zo'n lamlendig zondagmiddaggevoel van binnen. Verveling, brrr.

Beslist knap gemaakt en hartstikke leuk voor aan de muur maar zonder passend bankstel gaat het verbazend snel tegenstaan. Leve kleur en harmonie maar een beetje afwisseling heeft kennelijk ook zo zijn charme.

Dan toch maar liever het werk van Corneille dat naar mijn idee net wat meer diepgang heeft en in elk geval meer is dan alleen maar mooi en kleurig. Mij zal dat trouwens nooit lukken, schilderen als Corneille. Ik ben er veel te netjes en priegelig voor, een enkele onbeheerste uitspatting als 'Blauwe vogels' daargelaten.

Wat ik waarschijnlijk wel goed zou kunnen maar dus van mijn leven nooit ga doen is een kleurig ontwerp maken voor een stropdas. Ik heb niets tegen geld verdienen met toegepaste schilderkunst maar stropdassen haat ik. Bijna net zo erg als auto's. Ja hoor, we zijn er weer.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018