begin > toverslag > 2010 > altijd weer hetzelfde 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zondag 25 juli 2010

Altijd weer hetzelfde

Gek is dat eigenlijk. Bijna iedere fotosafari die ik onderneem levert me wel een paar verrassende plaatjes op en toch blijft dat idee maar hardnekkig in mijn achterhoofd rondfietsen dat ik nu alles wel zo'n beetje gehad heb.

Vooral vlak voor vertrek, als er een route, doel of op zijn minst enige richting bepaald moet worden komt dat idee ijverig naar voren gereden. 'Alles in de buurt ken ik al en ik moet dus vooral wat verder van huis zien te komen', denk ik dan. Soms lukt dat inderdaad maar veel vaker zitten hoofd of andere lichaamsdelen op een of ander manier in de weg en dwingen me tot bescheidenheid en niet al te frivole uitspattingen.

Zuchtend leg ik me maar weer neer bij die stroeve en stramme realiteit en beperk me opnieuw tot een muf en saai rondje Wieden, Weerribben of Doldersummerveld. Heel mooi allemaal en ik weet donders goed dat ik een geluksvogel ben met zoveel afwisselend natuurschoon om de hoek. Maar ik heb het allemaal al zo vaak gezien en ik ken het nu wel zo'n beetje.

Denk ik dan toch weer. Licht mokkend sukkel ik mijn rondje en kom geheid weer een verrassing tegen. Iets wat ik nog niet eerder zag maar vaak genoeg ook iets wat ik wel eerder zag maar nog nooit met zo'n mooie wolk erboven of met zulk mooi licht er bij.

Soms zie ik zelfs iets wat ik al veel mooier zag maar toen had ik geen zin om te stoppen en nu wel. Kortom, je kunt met mij, m'n fiets en m'n camera's alle kanten op en het is raar dat ik thuis voor vertrek toch weer telkens denk dat ik alles zo'n beetje ken. In werkelijkheid is daar dus geen sprake van. Alles is altijd weer net even anders en onthou dat nou toch eens een keer man!

Slechts een paar keer per jaar wordt mijn stomme vooroordeel bevestigd en maak ik onderweg inderdaad niets maar dan ook echt helemaal niets mee. Dat zijn de dagen dat ik in wanhoop op zoek ga naar verkeersborden met spelfouten, aardige grafische motiefjes op boomstammen of diepzinnige patronen in de bestrating. En zo weet ik zelfs van die paar rotdagen meestal nog wel iets te maken.

Maar ik ben erg hardleers en ga dus ook deze keer weer op pad met het idee dat het allemaal helemaal niks gaat worden want ik zou werkelijk niet weten wat ik nu nog tegen moest komen in de Weerribben die ik inmiddels bijna ken als mijn broekzak. Zo oersaai allemaal.


Toverslag - weerribben

Brandend riet met wolkenlucht in de Weerribben, Ossenzijl


Tadaa, verrassing! Onder een oerhollandse wolkenlucht wordt bij Ossenzijl een wedstrijd rietbranden gehouden. Zo lijkt het tenminste. Geheel vanzelfsprekend heb ik hier in de Weerribben al vaker brandend riet gefotografeerd maar het tafereel dat men nu speciaal voor me klaargezet heeft is wel heel erg aardig.

Terwijl ik verveeld nagekeken word door twee te dikke bootjesmannen die op z'n zaterdagmorgens hun vakantie staan de verlummelen sleep ik de Quest over een wandelpad het rietland in en voer daar op een lichte verhoging in het paadje mijn gebruikelijke rituele fotodansje uit. Dat daar niet bij gehuppeld en gesprongen wordt is alleen maar omdat je dan bewogen foto's krijgt en ik heb ze nou eenmaal het liefst haarscherp.

Al fotograferend kom ik vanzelf weer in mijn hum en als het vooroordeel goed uit de ogen is gewreven zie ik dat de lucht en het licht vandaag zo fraai zijn dat het werkelijk geen biet uitmaakt waar ik rondhang, zolang ik maar fier met mijn hoofd rechtop blijf lopen want daarboven gebeurt het allemaal vandaag.

Ik fiets een saai stukje langs de Linde maar dat is vandaag helemaal niet saai met vlinders en wolkenluchten en ook de akelige drukke rotweg dwars door de Rottige Meente levert pardoes een aantal aardige foto's op.

Bij Kuinre stop ik voor een klein kapelletje en vraag mezelf verbijsterd af waarom ik dat er nog nooit netjes opzette. Het zien en fotograferen van kapelletjes heb ik kennelijk pas op mijn vrij recente vakantie in Zuid-Limburg geleerd en ik zet het prachtige gebouwtje er nu alsnog op alsof mijn leven er vanaf hangt.

Zelfs de oersaaie oude zeedijk naar Blokzijl brengt geen rust, ook daar weer allerlei plekjes die ik al jaren ken maar die vandaag opeens schreeuwen om een foto omdat de lucht er boven zo mooi is. Met een bijna volgeschoten fotokaart kom ik thuis en ik neem me voor om nu voor eens en altijd te onthouden dat alles altijd weer anders is en dat een rondje om de kerk net zo spectaculair kan uitpakken als een wilde monstertocht door het halve land. Maar over een paar dagen ben ik dat ongetwijfeld al lang weer vergeten, bevooroordeeld leeghoofd dat ik ben.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018