begin > toverslag > 2010 > een andere kleur 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zaterdag 1 mei 2010

Een andere kleur


Toverslag - ziekzoeker

Ziekzoeker in rood tulpenveld, Noordoostpolder


Zo, en die foto is om alles weer een beetje recht te breien na mijn mallotige oranje escapade van gisteren. Deze kleur lijkt me wel passend voor de dag van de arbeid en volgt ook nog eens mooi op oranje. En ook bij deze afbeelding hoort natuurlijk weer een disclaimer.

Wie denkt mij nu als een verstokte socialist of zelfs communist ontmanteld te hebben laat zich door een paar onschuldige tulpen op het verkeerde been zetten. Als ik mijn politieke voorkeur al verraad met deze afbeelding is dat met het anargisties, want zo hoor je dat dan te schrijven vind ik, zwarte tenue van de ziekzoeker.

Je zou trouwens de eerste niet zijn die me voor rooie verslijt, ook tijdens mijn militaire keuring die lang geleden plaatsvond werd ik door een verveelde militair publiekelijk en met veel minachting voor communist uitgescholden. Ik droeg een rood vestje, dat is waar, maar dat had ik vooral gedaan uit protest en niet zozeer uit sympathie voor een of ander politieke stroming.

Een andere militair die mijn keuringsproefwerk had nagekeken ontdekte vrij snel waarom ik als eerste klaar was. Bij de opgave waarin je aan bommen en granaten moest gaan rekenen was ik principieel gestopt. Van mijn oudere broer wist ik wat komen ging en in overleg hadden we besloten dat ik daar zou ophouden met mijn deelname aan de militaire keuring. Mijn kleine protest.

Ik had verbazend veel succes met deze prikactie: een militair kwam briesend het lokaal ingelopen en vroeg wie dat geflikt had. Zonder aarzeling stak ik mijn vinger op en zei, mogelijk met enige bibbers in mijn stem, dat er verder niet over te onderhandelen viel. Daar hadden ze niet van terug en na een praatje met een wat meer ontspannen werknemer van de krijgsmacht was ik opeens buitengewoon dienstplichtig verklaard en fietste ik heel vredelievend weer naar huis.

Naast een grote opluchting was het toch ook een beetje een afknapper om er alsnog zo makkelijk vanaf te komen. Had ik daar nou maanden over zitten wikken en wegen en alle mogelijkheden de revue laten passeren. Van principieel dienstweigeraar, ik zag erg op tegen zo'n gedwongen verblijf in Veenhuizen, tot vervangende dienstplicht wat me ook al zo'n gedoe leek. Achteraf had ik natuurlijk gewoon S5 moeten krijgen want ook toen was ik al zo gek als een deur maar toen had niemand dat nog in de gaten.

Hoe dan ook, als iemand mij ooit wat wil aandoen kan ik maar het beste maken dat ik wegkom want ik ben op geen enkele manier geschoold in het voeren van gevechten, noch met een steek-, slag- of vuurwapen noch met de blote vuist. Daar ben ik eigenlijk best trots op en het ligt ook nog eens keurig in lijn met mijn eerste en meteen ook laatste politieke aksie.

De aksie bestond er uit dat ik een pasifistiese stikker op een versleten houthakkersjack van mijn vader plakte dat ik geannexeerd had. Ook toen liep ik kennelijk al het liefst in lompen. De lompen waar ik tegenwoordig in loop zijn niet meer van mijn vader maar van mezelf en stikkers hoeven er niet meer op, je kunt nu zo wel zien dat ik geen vlieg kwaad doe.

Want tegenwoordig heb ik een grijze baard en een camera om mijn nek en dan spreekt het allemaal voor zich. 'Man met camera en grijze baard', dat is zo'n linkse geitenwollensokkerige natuurrakker en die doen niks. Maar vergis je niet, voor je het weet ben je als boer weer een stuk weiland kwijt aan de natuur of groeien er opeens brandnetels uit de uitlaat van je auto.

Wat me nogal zijdelings bij een van de idiootste fantasieën brengt die ik in mijn leven bij elkaar heb gesprokkeld. Door een nog niet helemaal sluitend gefantaseerde oorzaak vindt er een piepkleine verandering plaats in een natuurwet waardoor de ontploffingsmotor het opeens niet meer doet en het ook niet meer zal doen, nooit meer. Dat is nog eens een revolutie. Mens, wat zal dat een oproer en vervolgens een rust geven.

Zoiets bestaat natuurlijk nooit niet, dacht ik tot voor kort. Maar sinds de Grote Verschrikkelijke Aswolk lijkt alles opeens weer mogelijk en heb ik zelfs meer hoop dan ooit tevoren. Lekker met mijn Quest over de A32 naar Leeuwarden scheuren, heerlijk lijkt me dat, dan hoor je mij heus niet meer zeuren over al die achterlijke fietspaden hoor.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018