begin > toverslag > 2010 > het kunstje 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

vrijdag 23 april 2010

Het kunstje

Fotografie is de kunst van het weglaten. Zeggen ze. Mooi gezegd he? Zo mooi gezegd dat je bijna zou denken dat het wel moet kloppen. Maar pas op hoor, niet alle mooipraterij is ook waarpraterij, zeker niet als ik me er tegenaan ga bemoeien. Neem nou eergisteren bijvoorbeeld. Ik loop op de Woldberg want dat moet af en toe ook nog gebeuren en ben eigenlijk op zoek naar bloeiende bosanemoon als ik langs een bekend stukje kom met veel lelietje der dalen in de knop.

Dat is dus de uitgangssituatie, dat ik een bloemetje tegenkom dat nog niet bloeit terwijl ik hard op zoek was naar iets anders. Loop toch door man, denk je dan bij jezelf, maar ik stop want ik ben niet voor niets een treuzelende oetel.

Had ik die niet al gefotografeerd? Jawel, vorig jaar en met die foto's was niks mis, hele mooie foto's waren dat. En toch ga ik er opnieuw op mijn knieën bij liggen met de camera in de aanslag want het is al lang een ziekte geworden, dat fotograferen van mij.

Lelietjes der dalen in een rommelig maar sfeervol stokkenbosje boven op de Woldberg in de kop van Overijssel. Dat is de foto die ik nu ga maken. Maar wel volgens die laatste fotomode die zegt: 'fotografie is de kunst van het weglaten', dus veel van wat ik noem zul je er niet in terugvinden.

Zoveel mogelijk weglaten. Dat betekent geen groothoeklens want dan komt dat rommelige stokkenbosje boven op de Woldberg in beeld. Zou best kunnen maar weglaten is gewoon veel makkelijker. Alles wat te moeilijk is laat je weg, dat is het trucje. Ik schroef mijn macrolens op mijn telelens en zet het spul op het statief. Schuif de lens lekker naar 400 mm zodat de achtergrond nog meer wegvalt en vervaagt. Lekker weinig in beeld zo.


Toverslag - lelietje der dalen

Jong blad van lelietje der dalen, Woldberg, Steenwijk


Dan laat ik driekwart van het lelietje der dalen ook nog eens buiten beeld en voilà, daar hebben we de moderne foto. De kunst van het weglaten dus. Ik vind het best leuk om te doen en het is een prima oefening in moderne compositie en in artistiek doen maar ik zou het niet in mijn hoofd halen om dit weglaten als de kerndefinitie van fotografie op te hoesten. Waar het dan wel om draait in de fotografie heb ik eerlijk gezegd geen benul van maar dat kan natuurlijk nog komen, al doende leert men.

Eigenlijk vind ik dat weglaten meer een trucje dan een kunst, hooguit een kunstje, maar dat vind ik van veel kunst. Dat het toch vooral een trucje is. De kunstenaar heeft dan een geheel eigen stijl ontwikkeld zegt iedereen en er zijn zelfs mensen die fotografen zo'n eigen stijl toeschrijven.

Ik geloof er allemaal nog niet zo in hoor, in al dat artistieke gestijl. Ik zie in stijl toch vooral eindeloze herhaling van hetzelfde trucje tot vervelens toe vaak en vraag me altijd af of de uiterst succesvolle kunstenaar ook nog een liedje in een andere toonsoort kan zingen. Wat bij nadere bestudering soms inderdaad het geval is maar veel vaker niet.

Na al dit slap geouwehoer heeft de lezer recht op de echte reden waarom ik die foto van lelietje der dalen maakte. En vooral waarom ik hem op deze manier maakte, want er zijn nog duizend andere manieren om hetzelfde plantje op de foto te zetten. Maar die manieren koos ik allemaal niet, ik koos deze, misschien is dat dan toch wel mijn stijl.

Ik zie golvende lijnen, wulpse lijnen. Ik zie allesoverheersend groen op groen. Ik zie zacht licht op de bodem van een rommelig stokkenbosje in de kop van Overijssel. Ik zie een sprookje. Wat ik met deze foto niet kon vertellen, dus dat zeg ik er ook nog even bij, is dat er daar boven op de Woldberg nog honderden en misschien wel duizenden andere lelietjes der dalen groeien.

Allemaal net even anders, met hun eigen stijl, en allemaal even mooi. Een duizendvoudig sprookje van wulpse lijnen in groen op groen. Ooit zal ik ook die foto weten te maken, die die overweldigende veelheid van dat sprookje verteld. Nu kan ik dat nog niet, maar oefening baart kunst. Dus toch kunst?


Toverslag - lelietje der dalen

Knoppen in lelietje der dalen, Woldberg, Steenwijk





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018