begin > toverslag > 2010 > klaar met de wind 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

maandag 5 april 2010

Klaar met de wind

Als je niet zo van mensenmassa's en verkeersdrukte houdt is het vrij onverstandig om op tweede paasdag de wijde wereld in te trekken. Maar als je aan de woorden meubelboulevard en occasionshow denkt is alles opeens weer erg relatief. Alles beter dan daar met pasen verzeild raken.

Als je dan ook nog eens het gevoel hebt dat precies vandaag de bloeiende kraaiheide gefotografeerd moet worden is het best lastig om thuis te blijven en het gras tussen de tegels weg te gaan halen. Ik heb bij nader inzien niet zo veel problemen met gras tussen mijn tegels en vind bloeiende kraaiheide oneindig veel interessanter dan een onberispelijk stoepje. Gaan met die banaan dus.

Mijn lijf van wrakhout wil weliswaar voor geen meter en voelt aan of ik gisteren een rondje om het IJsselmeer gefietst heb maar dat is echt pure flauwekul. Ik heb gisteren geen meter gefietst en de dag voor gisteren ook niet en de dag daar weer voor ook al niet.

Dat lijkt me ruim voldoende reden om lak te hebben aan de protesterende spieren dus met stramme ledematen klim ik eigenwijs lekker toch in mijn Quest. Rij ik wel wat langzamer dan anders, nog weer wat langzamer. Zelfs met wind mee is het al hard werken voor me en ik denk voorlopig maar niet aan de terugweg. Had ik dat maar wel gedaan, misschien had ik me dan wat minder ver van huis laten waaien.

Onwetend van wat me nog te wachten staat haal ik het doel van vandaag: een klein heidegebiedje net achter het Dwingelderveld waar erg veel kraaiheide staat. Een paar jaar geleden heb ik daar een paar aardige macrofoto's gemaakt van bloeiende kraaiheide maar die wil ik graag nog eens met mijn nieuwe fotoapparatuur over doen. Dat slaat eigenlijk nergens op, die eerdere foto's zijn prima, maar het houdt een mens zo lekker bezig.


Toverslag - bloeiende kraaiheide

Bloeiende kraaiheide, Ter Horsterzand


Ik heb goed gegokt want de kraaiheide staat op dit moment mooi in bloei en met veel moeite, vooral de wind zit me te klieren tot ik er mal van word, lukt het om wat nieuw beeldmateriaal bij elkaar te schieten.

Achter Beilen vind ik een klein cadeautje in de vorm van een prachtige wilg die vol bloeiende katjes zit. Het gonst er van de hommels en bijen en ik kan een paar leuke foto's maken. Lang voor ik uitgekeken ben op de boom komt er een zware wolkenstraat boven me hangen en om de tijd te doden begin ik aan een boterham. Als de boterham op is is dat wolkenstraat dat ook zo'n beetje waarna ik nog een paar foto's maak en weer verder fiets.

In Zwiggelte staat aan de rand van het dorp het werk van een oude meester klaar om gefotografeerd te worden. Niemand zal het plaatje waarschijnlijk zien want zo bijzonder is het allemaal op het eerste oog niet en juist daarom ben ik hier om het te vereeuwigen. Dat is mijn taakje nu eenmaal, omdat ik die dingen wel zie.

Aan de rand van een oude es (niet de boom maar de opgehoogde akker) staat een rij elzen en voor en achter die elzen grazen koeien. Zo was het hier misschien in de middeleeuwen en zo is het hier nu nog. Als de zon nu ook nog even gaat schijnen kan ik het juweeltje, want dat zie ik er echt in, even vastleggen.

Ik kijk eens omhoog, zucht diep en begin maar weer aan een boterham. Lange wolkenstraat, hele lange wolkenstraat. Na de boterham is er een streepje licht maar als ik de foto wil maken is dat licht weer weg. Er volgt een keiharde wedstrijd tussen wolkenstraat en fotograaf die vooral gaat over geduld en uithoudingsvermogen. Uiteindelijk wordt de wedstrijd, en dat gebeurt me echt maar zelden, met grote overmacht door de wolken gewonnen. Hier kan ik echt niet tegenop wachten.

Zonder plaatje druip ik af. Tierend fiets ik Zwiggelte in en als ik Zwiggelte even later weer uit fiets zit ik nog steeds te foeteren. Zwiggelte is niet groot, dat is waar, maar dan nog zou zo'n prachtig boerendorpje voldoende moeten zijn om weer wat bij zinnen te komen.

Maar nee, meneertje is verschrikkelijk zuur vandaag en elke gemiste foto is kennelijk een ernstig delict waar lang en luidruchtig over doorgejammerd moet worden. Bah, wat ben ik toch een kleinzielig en tegelijkertijd hoogmoedig ventje. De geslaagde foto's van kraaiheide en wilgenkatjes zouden mij tot een tevreden en gelukkig mens moeten maken maar kennelijk ben ik daar nog niet aan toe.

Voor straf trekt de wind verder aan waardoor de rit naar huis een barre tocht wordt met benen die verkrampen en bij elke trap pijn doen, met een fietsende fotograaf die helemaal klaar is met de wind en met de wind die nog lang niet klaar is met een hoogmoedige fotograaf en van geen ophouden wil weten.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018