begin > toverslag > 2010 > zondagsrust 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

maandag 22 maart 2010

Zondagsrust

Er zit een bocht in het fietspad dus ze hebben me niet kunnen zien aankomen en daarom neem ik niemand iets kwalijk. Dan nog niet. In drie rijen dik staat het zondagse gezelschap midden op het fietspad te vergaderen terwijl er klein kroost tussendoor huppelt. Maar het is zondag en daar heb ik me goed op voorbereid met onder meer het mantra 'niet boos worden' dus ik rem flink af, laat me uitrollen en wacht af wat er gebeurt.

Ik ben al vrij snel gesignaleerd maar verder gebeurt er weinig, verbazend weinig. Met een sukkelgangetje van hooguit vijf kilometer per uur kom ik dichterbij gerold en even krijg ik de indruk dat er van me verwacht wordt dat ik het fietspad hier verlaat en me verder een weg baan door de hei. Uiteindelijk begint de samenscholing zich toch nog in tweeën te delen maar het gaat allemaal traag, moeizaam en beslist niet van harte en de erehaag die ontstaat blijkt net te smal voor mijn fiets. Je zou bijna gaan denken dat ze het er om doen.

Net voor ik helemaal tot stilstand kom wordt de erehaag toch nog wat opgerekt en dan mag ik er eindelijk langs. Een jolige pappa blokkeert op het laatste nippertje alsnog het fietspad met een kinderwagen en speelt dat ie met me gaat botsen. Ik kan er niet om lachen en slalom me behoedzaam tussen het gezelschap door. Vrolijk word ik er niet van maar ik ben nog steeds niet boos en heb buiten stilzwijgen nog op geen enkele manier mijn ongenoegen geuit. Het is zondag en dan gaan die dingen nu eenmaal zo.

Zo, dat is dat. Wat heb ik deze lastige zondagsbarricade voorbeeldig genomen. Zou ik vaker moeten doen. Geen wanklank heb ik laten horen en heel gelijkmoedig en nederig heb ik alles over me heen laten komen. Nee, ik ga beslist vooruit, laat me steeds minder snel op de kast jagen en boos worden is er nog maar heel af en toe bij.

Dan hoor ik achter me iemand zeggen: 'En bedankt he', waarmee overduidelijk bedoeld wordt dat ik best even mag bedanken voor het feit dat ze me er uiteindelijk toch nog door hebben gelaten. Kijk, en daar heb ik dus duidelijk nog niet genoeg mee geoefend, met dat soort afschuwelijk bijdehante mensen.

Ik stop er niet om, ben al lang blij dat ik weer rij, maar met mijn zelfbeheersing gaat het opeens helemaal verkeerd en voor ik het zelf in de gaten heb laat ik een enorme vracht verbale rotte vis achter, midden op dat fietspad. Het lucht echter helemaal niet op maar voelt vooral alsof ik alsnog gezakt ben voor een belangrijk examen. Bah, heb ik me toch nog weer op de kast laten jagen door wat onnozel zondagsgeteisem, wat een domme afgang weer.

De rest van deze fraaie en dus erg drukke voorjaarszondag ben ik extra op mijn hoede en geen loslopende hond, dwarrelende peuter of slingerende bejaarde weet me nog een wanklank te ontlokken. Zelfs bij de jolige puber die me notabene midden op het fietspad tot staan probeert te brengen met ingewikkelde karatebewegingen laat ik alles zonder protest over me heen komen.

Ik stop, ik rem, ik sta stil, ik trek weer op, ik stop weer, ik wacht, ik lach vriendelijk, ik zeg goedendag en dat alles herhaalt zich tot in den treuren en de volgende keer gaan we weer gewoon lekker door de week op pad want leuk is anders.

Maar het is natuurlijk wel een uitstekende oefening in zelfbeheersing. Die ik deze prachtige voorjaarszondag dus maar één keer verloren ben wat gezien alle uitdagingen die ik mocht ontmoeten alsnog een dikke voldoende oplevert, maar zoiets hoor je van jezelf niet te zeggen.


Toverslag - broekbos bij anloo

Bloeiende elzen langs het Anloer Diep


Precies om zes minuten over half een begin ik aan mijn eerste boterham. Al kauwend rol ik voort over een prima fietspad dat me langs een prachtig stuk broekbos met bloeiende elzen voert bij het Anloer Diep. Dat het hier mooi is heb ik laatst al ontdekt maar nu heb ik er zonlicht en een fraaie wolkenlucht bij dus zelfs de fotograaf in mij is helemaal gelukkig.

Om precies zes minuten over half een begin ik alweer aan mijn tweede boterham. Wat is het hier toch ontzettend mooi in het stroomdal van de Drentsche Aa en de tijd lijkt wel stil te staan. Ik stap uit voor een panorama en geniet van het subtiele lichtspel dat ontstaat als de wolken overdrijven. Vooral elzen kunnen het verschil tussen licht en schaduw zo mooi benadrukken en ik schiet veel meer foto's dan nodig, gewoon omdat het zo leuk is om te doen.

Het is exact zes minuten over half een als ik aan mijn banaan begin en lichte argwaan krijg. Begon ik mijn eerste én mijn tweede boterham van vandaag niet ook precies op dat tijdstip af te knabbelen? Een korte blik op mijn horloge bewijst mijn gelijk want alle wijzers staan stil. Stuk en dood als een pier.

Dat is even schrikken, ik blijk in werkelijkheid geen flauw benul te hebben hoe laat het is. Probeer dan nog maar eens op tijd thuis te zijn voor de warme pot. Heb ik misschien ergens nog wat extra tijd bij me? Jawel, in mijn telefoon, en die vertelt me dat ik in een paar seconden anderhalf uur verder ben in het leven. Poeh, dat valt gelukkig nog mee maar met het ontspannen genieten is het vanaf dat moment wel zo'n beetje gedaan, daarvoor ben ik toch net iets te veel geschrokken.

Dat ik inderdaad niet op tijd thuis ben is echter niet de schuld van mijn horloge maar komt geheel voor rekening van de oude kerk in Anloo die zich probeert te verstoppen achter de eiken en van een fraaie wolkenlucht bij Smilde die uitgebreid mijn aandacht opeist. Want zo gaat dat met mij op zo'n uitzonderlijk mooie voorjaarsdag; als mijn horloge de tijd niet vergeet doe ik dat zelf wel.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018