begin > toverslag > 2010 > het vooroordeel 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

maandag 15 maart 2010

Het vooroordeel

Youp van 't Hek schrijft in de Varagids die ik niet heb maar die mij toch via via onder ogen komt een stukje over de velomobiel. Zijn stukje is niet negatief en ook niet positief maar staat ondertussen wel zo verschrikkelijk stijf van de vooroordelen dat de kreukels spontaan uit mijn verzakte kop springen. Zo ken ik meneer van 't Hek niet en zo wil ik hem ook helemaal niet kennen.

Ik ga hier niet, en dat kan nu al helemaal niet meer natuurlijk, neerpennen dat hij altijd mijn rots in de branding was in een wereld vol vragen die veel te weinig gesteld worden want dat was hij niet. Maar veel van zijn gespeelde woede was mijn oprechte woede en zoiets geeft toch een gevoel van verbondenheid of op zijn minst enige herkenning.

En dan nu zo'n teleurstellend stukje vol oordeel en vooroordeel, probeer je dan als verstokte velomobilist nog maar eens koest te houden. Mij lukt dat niet hoor, ik kook, ik bruis en ik ontplof bijna van verontwaardiging. Weg met al die vooroordelen man, eerst eens even goed proeven voor je begint te jammeren dat je spruitjes niet lust omdat ze paars zijn want misschien smaken ze wel heerlijk groen.

Meneer van 't Hek wil niet liggen, hij wil fier rechtop zittend door de polder fietsen. Liggen doet hij wel als ie dood is en dan wordt hij gefietst.

Dat laatste geloof ik dus geen donder van, dat is namelijk toevallig mijn tekst en wel hierom. Als ik dood ben wil ik niet, ik herhaal NIET, in een lijkwagen of enig ander voertuig met ontploffingsmotor naar mijn eigen eeuwige jachtvelden getransporteerd worden.

Ik vind begraven prima, cremeren ook best en voor mijn part word ik vercomposteerd of herbegruikt als kattenvoer maar nooit aangeleverd middels een auto. Ik haat auto's en doe dat met zoveel overtuiging en vooral ook plezier dat ik daar het volste recht toe heb en daarom wil ik het niet hebben.

Mijn vrouw is al langere tijd van mijn allerlaatste wens op de hoogte en er zijn weliswaar voor noodgevallen enige ontbindende clausules verzonnen maar het principe blijft fier overeind staan. Dus als er hier iemand na zijn dood gefietst wordt ben ik dat wel en niet Youp van 't Hek. Die gaat gewoon in zo'n muffe glimmende lijkwagen naar zijn laatste voorstelling en daarmee basta.

En nou nog even over dat vermeende slaperige ge-lig op zo'n fiets waar meneer van 't Hek een bijna-dood gevoel van krijgt. Als ik ontspannen in mijn velomobiel door de Noordoostpolder schuif en daar fietser na fietser tegen de altijd waaiende wind op zie boksen vraag ik me nooit af waar ik nou helemaal mee bezig ben. Gek he?

Nee, ik heb dan altijd te doen met die ploeterende en beulende lieden die uit nostalgie of onwetendheid nog wat zijn blijven hangen in een bruingelig tijdperk. Maar dat zal mijn beperkte ligfietsersblik wel zijn die verhindert dat ik achterom kan kijken. Spiegeltje erbij meneer van 't Hek? Ik ben zelf dol op spiegeltjes.

Er is echt niks mis met een fiets met rechte zit en ik ben beslist niet vies van een potje bukfietsen op zijn tijd maar wie beweert dat hij in de polder liever rechtop tegen de wind in zit te boksen dan comfortabel in een velomobiel ligt heeft óf ergens een zijweggetje gemist in het leven óf is helemaal geen echte fietser en heeft dan vanzelfsprekend geen enkel recht van spreken, laat staan van oordelen.

Speciaal voor eenieder die bij de eerste aanblik al onmiddellijk weet, en nooit meer iets anders wil weten, dan dat een ligfiets niks voor hem of haar is gooi ik mijn ode aan de velomobiel nog maar eens in de herhaling. Met excuses aan de trouwe lezers voor het feit dat ik niets nieuws uit mijn mouw wist te schudden.


Toverslag - quest velomobiel

Mijn trouwe en geliefde Quest ergens onderweg in de winter


De wind getemd

Wat ja leeg hier
dit land dat langs mij schuift
wiebelend op mijn trapcadans
wind striemt mijn ogen
toch dender ik geen berg af
bulderen in mijn oren
zonder net een col bedwongen te hebben
in de grote, altijd schoongewaaide leegte
lig ik achterover
en trap ik mij naar voor
onder mij het lichte zoeven
van 284 hardstalen schakels op een kettingblad
mijn hoofd wiegt lichtjes mee
het regelmatig draaien van mijn benen
met een paar vingers het stuur balancerend
in een oogopslag overzie ik
mijn herkomst en mijn toekomst
ik trap mijzelf in trance
dit voor altijd
niet meer remmen
nooit meer stoppen…





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018