begin > toverslag > 2010 > heen en weer 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zondag 21 februari 2010

Heen en weer

En dan, ik ben een paar kilometer voorbij het middelpunt van mijn fietstocht en dus eigenlijk alweer op weg naar huis, dan zie ik eindelijk wat bestendiger blauw in de lucht komen. Ik sta midden in het bos bij een duffe stapel hout en vier daar mijn frustratie op bot door het nemen van foto's.

Opeens zie ik blauwe lucht tussen de bomen. De twijfel slaat toe, was ik eigenlijk al wel op weg naar huis? Ja wis en waarachtig wel, de boterhammen zijn op, het hoofd is vol en draaierig. Nee, daar hoeft geen enkele twijfel over te bestaan, ik ben echt op weg naar huis.

En als ik nou gewoon mijn fiets eens optil en een halve slag omdraai, met de neus in de richting waar ik net vandaan kom? Ik voeg de daad bij het woord en blijk nog steeds op weg naar huis maar nu via een andere route. Een kleine omweg via de terugweg die bij hoge uitzondering hetzelfde gaat worden als de heenweg. Heen en weer dus.

Hmmm, en waar mag deze flauwekul dan wel goed voor zijn? Voor een foto natuurlijk, dat begrijp ik zelfs nog. Ik heb even eerder namelijk helemaal voor niets een eindeloze tijd bij het Holtveen staan wachten op zon die niet komen wilde. Als er wel even zon had geschenen was ik nu een zeer gelukkig mens geweest maar er kwam geen zon dus ik worstel alweer een paar kilometer met mijn frustratie. Vandaar het besluit om de steven resoluut te keren als ik wat blauw in de lucht zie verschijnen.

Terwijl ik voor de tweede keer vandaag op weg ben naar het Holtveen hou ik de lucht scherp in de gaten, Wordt het nou nog wat of gaan de wolken opnieuw met me lopen sollen? Met angst en beven arriveer ik bij het Holtveen en moet opnieuw tergend lang wachten tot het wolkenfront ruimte maakt voor de zon.

En dan wordt me een misselijk kunstje geflikt dat ik nog niet eerder bij de hand heb gehad. Vlak nadat de zon doorbreekt, ik ben nog heel even aan het beraadslagen over de optimale compositie, verandert de wolk opeens van richting en van tempo. Met een voor wolken onmogelijke snelheid trekt de lucht weer dicht en ik weet nog net een paar keer af te drukken voor alles weer grauwe soep is.

Daar sta je dan, met je tong op je schoenen bij het Holtveen, helemaal voor niets. De achterliggende gedachte van dit alles is vermoedelijk dat ik moet leren om mijn woede te beheersen en voortaan alleen nog functioneel boos moet worden. Niet op de lucht dus, niet op de zon en ook niet op de wolken want dat is allemaal wel erg zinloos*.

Witheet zit ik even later in de fiets mijn best te doen om niet boos te worden. Dat valt niet mee kan ik je zeggen, om niet boos te worden als je je zo verschrikkelijk genaaid voelt. Door een wolk nog wel, lager kan een mens toch echt niet zinken.

Op de terugweg neem ik in gedachten alweer voor de derde keer afscheid van deze winter. Iedere keer denk ik dat nu toch echt de dooi gaat intreden en ik zet me zelfs al een beetje schrap voor het voorjaar dat daarna waarschijnlijk in een noodtempo over ons heen zal razen.

Het was nu al twee keer mispoes met de volgende dag gewoon weer verse sneeuw en een beetje vorst. Maar nu is het definitief voorbij met de winter, dat voel ik gewoon. Dat zou anders best een goeie stunt zijn, zo fantaseer ik, morgen gewoon weer naar het Holtveen, maar dan met verse sneeuw én zon. Maar ja, de wereld draait natuurlijk niet alleen om mij**.

Als ik de volgende morgen uit het raam kijk schrik ik me een hoedje. Verse sneeuw, rijp aan de bomen en een heldere lucht met een opkomende zon. De pleuris breekt uit want ik moet natuurlijk onmiddellijk naar het Holtveen. Wat zeg ik, ik had er al lang moeten zijn, smerig lui varken dat ik ben.

Te laat en vooral ook veel te moe om te fietsen dus ik sla groot alarm en door alle hulptroepen in te schakelen en groot materieel in te zetten lukt het om net op tijd bij het Holtveen te zijn. Zo kan ik toch nog ongeveer dat plaatje schieten dat ik gisteren al in gedachten had en ook nog wel een paar meer trouwens want het is er weer sprookjesachtig mooi, daar bij het Holtveen op het Dwingelderveld.


Toverslag - grove den met sneeuw

Kruipende grove den met rijp en sneeuw, Dwingelderveld


* Naschrift januari 2020: Hier maak ik als tovenaar een klassieke beginnersfout. Functionele boosheid lijkt door het deftige woord functioneel iets uit te drukken maar inhoudelijk betreft het hier gebakken lucht met een krokant korstje van taalhypnose. Door het opdelen van de wereld in zinvolle (functionele) en zinloze aspecten verlaat de tovenaar de magische wereld en komt in de duale of logische illusie terecht. Met oprechte excuseses voor het jargon.

Inmiddels kan ik als ervaren totaaltovenaar zeggen dat het soms zeer effectief is om weersomstandigheden krachtig en luidruchtig te verwensen. Ten eerste lucht zo'n verwensing vaak enorm op en ten tweede komt het geregeld voor dat het weer zich een hoedje schrikt en uit een ander vaatje gaat tappen.

Samengevat geloof ik in de effectiviteit van weersbetoveringen. Niet als wetmatigheid die via wilskracht afgedwongen kan worden maar als een magisch fantaserende benadering die soms verrassend goede resultaten geeft.


** Naschrift januari 2020: Nog een klassieke denkfout van een onervaren tovenaar. De wereld draait juist wel alleen om mij want iedereen leeft in een eigen wereld, tot in het stoffelijke aan toe. Er zijn overlappingen, verder is er vooral erg veel verschil.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018