begin > toverslag > 2010 > op vette voeten 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

dinsdag 16 februari 2010

Op vette voeten

Soms moet men zijn verlies nemen, wat doorgaans het beste gedaan kan worden met opgeheven hoofd omdat dat nu eenmaal een stuk beter oogt. Op deze manier kan vaak toch nog enige waardigheid behouden blijven, hoe groot de verliezen ook zijn.

Ik realiseer me dat mijn strijd tegen het 'zich beseffen' achterhaald en voorgoed verloren is als ik de presentator van het radioprogramma O.V.T. van de VPRO zich dingen hoor beseffen. Als het 'zich beseffen' zelfs daar al gemeengoed is geworden wordt het hoog tijd om uit te zien naar andere ergernissen. Nog beter zou natuurlijk zijn om voor eens en altijd afscheid te nemen van het zich ergeren, om het even aan wat, maar als ik dat doe blijft er wel erg weinig van mijn karakter over.

Naast ergeren hou ik ook veel van fotograferen maar na twee dagen fris buitenwerk ben ik hard toe aan een gezapige rustdag. Vergeet het maar. In en rond Sint Jansklooster wordt een schaatstoertocht gehouden. Dat betekent schaatsers op ijs midden in de natuur en dan niet een paar maar ergens tussen de dertig- en veertigduizend.

Vraag me nou niet waarom ik dat moet zien maar ik moet het zien. Ik voel geen enkele behoefte om al schaatsend mee te wurmen in de massa maar een paar plaatjes ervan maken lijkt me dan wel weer aardig, zeker met de beloofde zon.

Dat veelbelovende zonnetje maant mij 's morgens tot opschieten. Rustig maar hoor, eerst het brood nog bakken, dan voelen of mijn fietsschoenen op de radiator al gaar genoeg zijn gestoofd en dan ook nog mijn bril insmeren met anticondens van eigen receptuur die een beetje van de Hema is en een beetje van mezelf.

Als ik helemaal ingepakt ben en mijn helm op wil zetten trekt de lucht dicht. Tss, hebben we dat weer. Zo kan ik geen foto's maken hoor, nu even niet. Zal ik dan toch maar lekker thuis blijven? Zo te zien is het geen wolk maar alweer bijna het einde van het beloofde zonlicht. Ik vertrouw het niet, slinger de computer maar weer even aan en probeer de nabije toekomst te voorspellen aan de hand van de satellietbeelden op internet.

Ik kom er niet goed uit, het lijkt inderdaad verder dicht te trekken maar zie ik daar in de achterhoede niet het begin van nieuwe opklaringen? Ik neem de gok, zet mijn helm op en fiets de wijde wereld in. Weinig wind vandaag, dat scheelt alweer de helft*. Nu de zon nog uit zijn hol zien te lokken wat een poosje later toch nog vrij aardig lukt.

In mijn fietsschoenen voelt het een beetje vreemd aan vandaag. Gevolg van mijn geheime wapen in de strijd tegen de winter: vet op de poten. Ik heb een flinterdun laagje vaseline op mijn voeten gesmeerd in de hoop dat ik zo wat beter tegen de kou bestand ben. Het is eerst even wennen want ik glibber een beetje met mijn voeten door mijn sokken. Maar reken maar dat het werkt want ik hou ze de hele rit prima op temperatuur**.


Toverslag - riet branden

Rietboer bij brandend afvalriet, Belt Schutsloot


Ik ben nog lang niet in Sint Jansklooster, eigenlijk pas net voorbij Giethoorn, als er alweer hoognodig gefotografeerd moet worden. Een rietboer is bezig met de oogst en steekt net een paar hopen afvalriet in de hens. Dat betekent een noodstop en halsoverkop aan de slag. We raken aan de praat over de rietteelt, over het milieu en over natuurbeheer.

Voor me staat de grootste rietboer van de streek die totaal onafhankelijk is van subsidie en er goed van kan leven. Ze leveren riet van topkwaliteit, werken hard en zitten royaal boven de Balkenende-norm. Hij weet elke otter te zitten en heeft al zijn rietland in eigendom.

Aan de overkant van de weg staat het trotse bewijs van zijn rijkdom: een oude afgereden Volvo uit het jaar nul. Niks geen sjieke oldtimer, gewoon een oud kreng dat het waarschijnlijk nog wel even uithoudt. Ik zie het al, hier wordt nog niet gemanaged of aan winstoptimalisering gedaan, hier voert het gezonde boerenverstand nog de boventoon en dat dat nog maar lang zo mag blijven.

Ik bezweer hem om niet te zwichten voor de druk van Natuurmonumenten die omwille van nog meer ecologische waarden wil dat hij het riet 's zomers gaat maaien. Wie zoiets verzint is hoogstwaarschijnlijk een omhooggewaaide beleidsmedewerker. Riet dat je in de zomer maait is niks, het is geen riet, het is geen gras, enkel een enorme bult waardeloze troep. Maar het schijnt beter te zijn voor de natuur en het zou reuzefijn zijn als hij ook mee deed, in ruil voor subsidie. En zo maken we van heel Nederland een nutteloos opgeprikt museum.

We zijn het er hartgrondig over eens dat dat niet moet gebeuren en dan gaat hij een plak brood eten en ik ga weer eens een stukje fietsen want ik heb het koud gekregen. In Belt Schutsloot is het ijs prima maar er staan geen vlaggen van de KNSB dus het is er uitgestorven. Hier wil niemand zijn, het grote schaatsfeest is vandaag een stuk verderop dus daar moeten we perse met zijn allen heen, rare kuddedieren die we zijn.

Bij Sint Jansklooster weet ik niet wat ik zie, filerijden in het dorp en weiland na weiland afgeladen met auto's. Heel Nederland (meer dan 30.000 mensen) komt hier vandaag een stukje schaatsen (15 kilometer) en soms zijn benen breken (ca 10 ongelukkigen). Ik hobbel lui liggend in de Quest mee tussen de mensen en schiet op het startpunt wat kleurige plaatjes van Unox-mutsen.


Toverslag - schaatsers in blokzijl

Schaatsers op de havenkolk in Blokzijl


Na het korte verblijf in de drukke mierenhoop moet ik even op verhaal komen en fiets dan op mijn dooie gemak naar Blokzijl. Nog net op tijd om in het laatste zonlicht van de dag, de bewolking komt weer opzetten, de havenkolk met een paar schaatsers vast te leggen.

Ik schiet ook nog een panorama van hetzelfde tafereeltje maar of dat wat geworden is blijft nog even spannend want precies tijdens het maken van die beelden schuift de zon achter de wolken. Van Blokzijl naar huis is met wind tegen, toch nog bijna koude voeten en een langzaam opkomende hoofdpijn omdat ik niet genoeg boter op mijn hoofd heb en dus een koude kop krijg. Maar geen gebroken been, dat is dan toch weer een prettige gedachte.


* Naschrift januari 2020: Wat had ik toch altijd tegen die wind, notabene met een Quest in mijn bezit. Het bijgeloof in de windchillfactor heeft me duidelijk zwaar in haar gegreep gehad. Zie ook eerdere naschriften in de toverslagen 'Een beetje fris' van 27 januari 2010, 'Een warm gevoel' van 22 januari 2010 en 'De gevoelstemperatuur' van 15 januari 2010'.

** Naschrift januari 2020: Vermoedelijk is hier geen sprake van een nieuwe ontdekte structurele oplossing maar van een incidentele magische beloning omdat ik als beginnend tovenaar bereid was eens iets geks te proberen.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018