begin > toverslag > 2010 > het plannetje 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

donderdag 11 februari 2010

Het plannetje

Voor vandaag heb ik een plannetje. Trouwe lezers zitten alweer met kromtrekkende tenen in hun pantoffels te griezelen want zij weten, net zoals ik dat heel goed weet, dat mijn fotoplannetjes maar heel af en toe goed aflopen. En toch dat plannetje want ik ben best hardleers en heel soms gaat het wel goed dus waarom vandaag dan niet. Een optimist in hart en nieren, zo blijkt wel weer.

Bij Kalenberg staan op dit moment de rietschoven te pronken op het land. Een schitterend gezicht en ik heb er laatst van genoten toen ik weer eens op mijn krakende bukfiets te ver van huis verzeild raakte. Plichtmatig heb ik toen een paar foto's gemaakt maar echt blij werd ik daar dan toch ook weer niet van omdat de zon ontbrak en er bij uitzondering eens geen sneeuw op het land lag. Zonde natuurlijk, rietschoven zonder zon en sneeuw.

Vandaag is er af en toe zon en het zou zelfs zomaar kunnen dat er in Kalenberg net zo veel sneeuw is gevallen als in Steenwijk. Ziedaar de aanleiding tot het onverstandige plannetje om mij met de Quest weer eens voorzichtig richting Weerribben te begeven en rietschoven met zon en sneeuw te gaan fotograferen.

Voor ik van huis vertrek heb ik er alle vertrouwen in dat de wegen overal goed begaanbaar zijn. Zoveel sneeuw is hier de afgelopen dagen nu ook weer niet gevallen en laatst was de weg bijna overal heerlijk schoon. Het fietspad bij Kalenberg was zelfs zo brandschoon dat je er opgetogen van zou worden. Waarschijnlijk reikt de hand van de gemeente niet tot in Kalenberg en doet men het er zelf wel, dat sneeuwschuiven.

Kort na vertrek liggen de zaken opeens al weer heel anders. Het zout is nu echt bijna op en het eerste wat afvalt zijn de fietspaden, hoe kan het ook anders. Er wordt op veel plekken keurig geschoven maar dat heeft op aangereden sneeuw met soms een dikke laag ijs eronder natuurlijk weinig effect.

Het voordeel van een rotonde is dat je zo makkelijk om kunt keren naar huis en het is eigenlijk een raadsel waarom ik dat niet doe en toch weer gewoon stijfkoppig koers zet naar een ouderwets potje sneeuwploegen door de Weerribben. 'Daar ga je spijt van krijgen jochie', denk ik als in Steenwijkerwold mijn wijzertje alweer bijna in het rood staat.

Wat een machteloos geploeter en geploeg weer met mijn driewielertje door de sneeuw, zelfs het sturen is vandaag een ramp. Goddank is het de afgelopen dagen lekker druk geweest in de Weerribben met schaatsers, daar zijn de wegen tenminste een klein beetje begaanbaar.

Voor de zoveelste keer vinden automobilisten het onderweg helemaal niet eerlijk dat ik een van de sporen van hun soortgenoten gebruik voor eigen gewin. De eerste bestuurder doet of hij me niet ziet en rijdt recht op me af in de hoop me de sneeuw in de intimideren. Maar mijn toeter is sinds enige tijd weer prima in orde en ik blaas de onverlaat zonder pardon de berm in. Zo, dat zal ze leren.

Ergens bij Kalenberg wordt het me nog een keer geflikt, maar nu nog brutaler met hoofdschudden en zichtbaar gefoeter van de bestuurster. Hoe of ik het in mijn hoofd haal om hier zomaar een stukje van de kostbare weg in beslag te nemen met mijn idiote gevaarte. Of woorden van die strekking.

Ik ben een ongecontroleerde kernsplitsing nabij, blaas mijn halve toeter leeg, geef geen millimeter toe en steek tot slot mijn vuist gebald in de lucht. Briesend bedenk ik gedurende minstens een kilometer wat ik allemaal met deze mevrouw zou willen doen. Na schavot, galg, brandstapel en lang en diep onder water misschien toch maar gewoon vergeven. Toch blijf ik het naar vinden dat automobilisten vaak zo weinig rekening houden met fietsers, het kan allemaal met een klein beetje moeite zo veel vriendelijker immers.

Bij het doel van mijn plannetje begint het echte afzien pas. Daar staan ze dan op het land, de rietschoven. Met sneeuw en zelfs met de belofte van binnenkort zon dus ik haast me op mijn gemak want iedere tel die je voor niks in deze straffe oostenwind staat is verspilde lichaamswarmte.

Een half uur later is er nog steeds die belofte van bijna zon en ik weet inmiddels hoe het is om een sneeuwpop te zijn. En dan heb ik nog het geluk achter een rietschoof enige beschutting te vinden. Dit schiet niet erg op zo, hoogste tijd om mijn geheime wapen in te zetten: de vloekpsalm*.

De vloekpsalm is een zeer krachtige gebedsvorm die slechts in uitzonderlijke gevallen gebruikt moet worden en kent een beperkte woordenschat. Het gaat ongeveer als volgt: 'Godverhier, godverdaar, godver is uw hulp in nood'. Couplet en refrein zijn hetzelfde en het is niet noodzakelijk om de zangkunst machtig te zijn, schreeuwen is vaak nog effectiever ook.


Toverslag - Rietschoven in de Weerribben

Rietschoven met sneeuw en ijs, Weerribben


Eindelijk beginnen de misselijke wolkenstraten die me tot deze wanhoopsdaad brachten een klein beetje zijdelings op te schuiven in plaats van elkaar precies boven de Weerribben eindeloos af te wisselen. Kijk, daar komt de zon al bijna tevoorschijn. Nog maar een klein kwartiertje blauwbekken en dan kan ik al aan de slag. Plannetje geslaagd en was het leven maar altijd zo simpel.

Die rotfiets loopt vandaag werkelijk voor geen meter maar dat komt natuurlijk door alle opgevroren sneeuw op de weg. Zelfs het sturen kost grote moeite. Bijna de hele weg al trouwens, nu ik er zo over nadenk. Vreemd, ik kan me niet herinneren dat ik dat eerder ook zo had in de sneeuw.

De eerstvolgende bocht bij een spannend bruggetje met uitgebreide mogelijkheden om pardoes de Kalenbergergracht in de glibberen blijkt zelfs onneembaar. Het gaat allemaal goed maar dat ik deze flauwe bocht niet eens kan nemen staat me helemaal niet aan. Ik geef nog eens een ruk aan het stuur als ik stilsta. Naar links heb ik nog een klein centimetertje stuuruitslag, naar rechts helemaal niks meer.

Juist, dan weet ik eindelijk wat er aan de hand is en waarschijnlijk is het al vlak bij huis begonnen. Plaksneeuw in de wielkasten. Groot is mijn dank aan de Zwolse Questrijder die enige tijd geleden op de ligfietsmailinglijst de tip gaf om voor dergelijke ellendige situaties een lange schoenlepel in de Quest te leggen.

Ik heb toen, hoewel totaal onbekend met het fenomeen van plaksneeuw in de wielkasten, meteen de koe bij de horens gevat. Geen lange schoenlepel gevonden trouwens maar wel een stuk afgedankte nylon kettingbuis van een krappe vijftig centimeter. Weegt bijna niks en kan niks kapot maken in de fiets. Mogelijk ook zeer geschikt om hardleerse automobilisten enig verkeersinzicht mee bij te brengen maar daar ben ik vanwege mijn vredelievende inslag nog niet aan toe gekomen.

Met een brede grijns, dit varkentje ga ik dankzij dat slappe stukje plastic in een handomdraai wassen, leg ik vlak langs de gracht mijn fiets op zijn kant en zwabber achteloos wat met het plastic buisje door de drie wielkasten. Dikke brokken plaksneeuw verlaten met tegenzin mijn fiets en een paar tellen later kan ik weer lekker door de bocht scheuren.


* Naschrift januari 2020: Merk op dat dit in feite een van mijn eerste bewuste betoveringen geweest is. Hij ging nog weg onder een andere naam maar dat vergeef ik de beginnende tovenaar die ik toen nog was.


Toverslag - schaatser in de weerribben

Schaatser op de Kalenbergergracht, Weerribben


Na al deze enerverende avonturen is langs het fietspad tussen Kalenberg en Ossenzijl alles vandaag verder in de aanbieding en niet zo'n beetje ook. Nu met extra prachtig namiddagwinterzonlicht, een licht gebroken wind door riet of moerasbos en als extra bonus ook nog eens zwierende schaatsers op het ijs. De terugweg mag dan lang, koud en zwaar zijn maar de lekkere vette oogst die ik eindelijk weer eens binnen weet te halen doet alle leed verbleken.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018