begin > toverslag > 2010 > een beetje hoofdpijn 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

woensdag 3 februari 2010

Een beetje hoofdpijn

Het is niet te doen maar ik hou me vast aan de hoopgevende gedachte dat het in de provincie Drenthe doorgaans beter gesteld is met de fietspaden, ook als het op gladheidsbestrijding aankomt. In mijn eigen provincie is het vandaag bar en boos. Misschien is er gestrooid, ik zie wel sporen van tractorbanden op het fietspad, maar dan waarschijnlijk met een mengsel van lucht en goede bedoelingen.

Het zout is bijna op zeggen ze en ik heb er daarom alle begrip voor dat men rijbaan en/of binnenstad prioriteert boven fietspaden in het buitengebied. Een en ander hoeft in mijn ogen echter niet te betekenen dat je vervolgens de boel maar helemaal de boel laat. Mijn simpele fietsersverstand zegt dat geen zout gewoon wat meer werk oplevert in de vorm van meer schuiven en meer vegen. Goed voor de economie toch, meer werk?

Niks van dat alles, een dun laagje met een speciaal voor mij samengesteld mengsel van sneeuw, water en ijs in wisselende stadia van bevriezing en ontdooiing maakt mij het leven zuur tot diep in Drenthe. Het is niet veel en stelt op het eerste gezicht echt helemaal niks voor, maar effectief dat het is, je gelooft gewoon je eigen benen niet.

Ik doe een kleine uitrolproef en geloof prompt mijn eigen benen weer. De remwerking van de opgevroren rommel op het fietspad is vele malen groter dan die van mijn remmen. Als ik stop met trappen sta ik bijna onmiddellijk stil terwijl flink in de remmen knijpen amper effect heeft. Het kan niet waar zijn dat ik al remmend verder uitrol of doorglij dan wanneer ik stop met trappen, maar je zou het bijna gaan denken.

Erg ingewikkeld allemaal, eigenlijk een beetje TE ingewikkeld en ik krijg er zelfs een beetje hoofdpijn van. Enkele moeizame kilometers verder is een beetje hoofdpijn uitgegroeid tot meer hoofdpijn en als ik bij Dieverbrug ben met nog steeds wilde plannen om het complete Dwingelderveld te gaan ronden begint de hoofdpijn al bijna op flinke hoofdpijn te lijken.

Er zit een dunne stalen band om mijn voorhoofd en die band zit me veel te strak. Ik zou hem graag wat losser draaien maar hoe ik al fietsend ook op de tast zoek naar het spanschroefje, ik vind alleen maar een soepele hoofdband en een fietshelm. Zou het de kou zijn? Dat moet haast wel maar is aan de andere kant juist moeilijk voor te stellen omdat ik de afgelopen weken veel strengere kou getrotseerd heb zonder de minste last te hebben.

Omdat de hoofdpijn nu snel erger wordt en ik er zelfs al een beetje misselijk van begin te worden besluit ik af te zien van het Dwingelderveld en via de kortste route naar huis te trappen. Ik maak een haakse bocht in Dieverbrug en heb opeens de vuilste poolwind tegen die ik me maar kan voorstellen. Waarschijnlijk toch hoofdpijn door de kou dus, alleen liet ik me nog wat foppen door de stralende zon. Dag wind, met jou zal ik nooit vriendjes worden, zelfs niet in mijn Quest.

Het fietspad langs de Drentse Hoofdvaart is schoon maar levert me desondanks weinig snelheid op. Nu voel ik pas hoe beroerd ik er aan toe ben. Naast de hoofdpijn en de misselijkheid blijken mijn benen volkomen leeggetrapt op het fietspad dat die naam al lang niet meer verdiend. Een mislukte ijsbaan, dat is wat het was en vanaf Uffelte is het dat nog steeds en met volle overtuiging ook. Niet te doen gewoon.

Tussen Dieverbrug en de warme douche thuis mis ik wat dingen, zo weet ik bijvoorbeeld niet meer goed hoe ik naar huis ben gefietst maar ik geloof niet dat ik hulp van derden heb gehad. Wel weet ik nog dat het een beetje hielp om één hand over mijn rechter oog te leggen, tegen de kou en de zon, en dat er vaag nog een keer iets in me opkwam van 'foto maken' wat er door de omstandigheden echter niet van gekomen is.

Het moet vandaag een schitterende winterdag geweest zijn, echt zo'n dag waaraan een fotograaf zijn hart kan ophalen, maar los van de kwaliteit van het wegdek en de kou heb ik er maar weinig van meegekregen. Drie foto's hou ik er aan over, een persoonlijk record, en een gemiddelde van ruim vijftien kilometer per uur, ook al een record. Lang leve mijn onberekenbare klotelijf, lang leve de winter en dat het maar weer snel voorjaar mag worden.


Toverslag - sneeuwklokjes

Bloeiende sneeuwklokjes, maart 2009, Frederiksoord





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018