begin > toverslag > 2010 > alles voor niets 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zondag 31 januari 2010

Alles voor niets

Dat overkomt me niet vaak. Dat het effect van mijn dappere inspanningen zo verschrikkelijk verwaarloosbaar is. Het begint al met de heenweg door een verse sneeuwlaag van zo'n acht tot tien centimeter. Niet met de Quest want dit had ik al een beetje voorzien dus ik heb mijn stadsfietsje met dikke banden maar weer van stal gehaald.

Ongeveer negentig procent van mijn inspanning gaat op aan het platdrukken van verse sneeuw tot een fraai geprofileerd spoortje op het fietspad. De overige tien procent helpen me om vooruit te komen. Het gaat iets sneller dan lopen en ook iets makkelijker maar het verschil is griezelig klein. De noodzakelijke inspanning om vooruit te komen is zo gigantisch dat ik al snel zit de zweten als een otter, voor dit gestoorde beulswerk heb ik veel te veel kleren aan.

Ik ben dan nog vol goede moed omdat ik er het volste vertrouwen in heb dat de zon later nog meer ruimte gaat krijgen en verheug me alvast op de prachtige plaatjes met verse sneeuw die ik vandaag in de Weerribben ga maken. Maar op het moment dat ik de Weerribben bereik trekt de bewolking samen en de rest van mijn fietstocht is het licht zo doods als een pier.

Ik zwoeg, ploeg en ploeter naar en door Kalenberg. Prachtige plaatjes met rietgedekte boerderijtjes en gemaaid rietland met lange rijen rietschoven maar het licht is zo zeldzaam doods dat alles plat slaat en dichtloopt. Getergd sta ik keer op keer tanden te knarsen, werp de wolken nog eens een dreigende blik toe en fiets wanhopig weer een stukje verder. Bijna alles is vandaag voor niets, wat een zeldzaam zinloos potje afzien.

Op mijn tandvlees haal ik Ossenzijl en ben dan zo uitgewoond dat ik al lang geen oog meer heb voor de omgeving. Als de zon nu ging schijnen zou ik het niet eens merken. Met de Quest zou ik Kalenberg en Ossenzijl weliswaar nooit via deze route hebben weten te bereiken maar met mijn bukbarrel wordt het steeds meer de vraag of ik mijn eigen huisje ooit nog weet te bereiken.

Voor lijk hang ik over het zadel gedrapeerd en ben al lang blij dat ik nu de wind in de rug heb. Alles doet zeer wat op de ligfiets nooit zeer zou doen en er komen herinneringen omhoog aan bijna vergeten tijden vol van eindeloos afzien op mijn racefiets.

Als ik onderweg wazige visioenen kreeg van grote gevulde omeletten had ik te weinig eten bij me, daar was ik door ervaring achter gekomen. Vandaag geen visioenen van omeletten dus met de honger zal het nog wel meevallen.

Het eindigde er bij mij net als vandaag altijd mee dat ik niet meer wist hoe ik rechtop moest blijven hangen. Zere nek, zere schouders, zere armen, lamme handen en achteromkijken wordt een uitdaging. In mijn Quest zit ik heus ook wel eens uitgewoond op mijn tanden te bijten maar zelden zo hard als vandaag op de gewone fiets.

Dat ik dit opschrijf bewijst dat ik uiteindelijk toch weer thuis weet te komen maar het is lang geleden dat ik er zo hard voor moest werken. De opbrengst aan plaatjes is daarentegen schrikbarend armoedig en doet de titel van dit stukje alle eer aan: alles voor niets. Ik heb alles gegeven en er (bijna) niets voor terug gekregen.


Toverslag - fietssporen in de sneeuw

Sporen van even dapper als zinloos geploeter langs het kanaal tussen Steenwijk en Ossenzijl


'Heb je helemaal niet genoten onderweg?', vraagt mijn vrouw nadat ze het knorrige relaas van mijn wetenswaardigheden geduldig heeft aangehoord. Even val ik stil en denk diep en krakend na. Jawel, toch wel. Het mooiste moment was om dat fietspad net voor de Weerribben op te rijden waar nog geen enkel spoor in de sneeuw stond.

Dat duurde niet lang want al snel stond het vol hoefafdrukken van reeën die als een soort prelude op mijn komst al een stukje met me op hadden gelopen, maar dan toen ik er nog niet was. Wat verderop zie ik de twee dieren door de akkers scharrelen en even later komt er over het ijs van het kanaal een haas op me af huppelen.

Als de haas me ziet smeert hij hem natuurlijk maar ik zag hém lekker het eerst, dus voor hij mij zag, en zoiets geeft zeker tijdens het dragen van een knalrode jas het gevoel een soort wedstrijd gewonnen te hebben. Maar verder was het vandaag dus gewoon klote van de bok en meer kan ik er echt niet van maken, volgende keer beter.

Oh ja, en om nog even terug te komen op die pony met Down die ik vorige keer bij een schuurtje met de tong uit de bek zag staan: dat klopt niet want dat kan niet want paarden en pony's met het syndroom van Down bestaan niet. Aldus een meelezende dierenarts die ook nog laat weten dat waterhoofden bijvoorbeeld wel geregeld voorkomen. Met hartelijke dank voor de informatie en zo leren we telkens weer wat bij.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018