begin > toverslag > 2010 > een beetje fris 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

woensdag 27 januari 2010

Een beetje fris

Op de radio zeggen ze dat het buiten koud is. Een half uur later zeggen ze op de radio dat het echt koud is buiten. Weer een half uur later blijven ze stug volhouden dat het buiten echt heel erg koud is. Dat helpt niet erg om zin te krijgen in een fietstochtje dus ik zet de radio eerst maar eens uit en kijk dan op de thermometer.

'Het is buiten erg koud', zegt ook de thermometer. Ik maak allerlei lastige afwegingen en worstel met keuzes als 'lekker binnen blijven' en 'stukkie lopen'. Uiteindelijk recht ik mijn rug, hak de knoop door en zet mijn fietsschoenen alvast op de radiator. Dat kost niks, weegt niks en scheelt in de praktijk minstens een uur koude voeten wat met dit weer mooi meegenomen is. Want het is best een beetje fris buiten, daar ben ik inmiddels wel achter.

Ik doe niet veel meer aan dan anders maar neem ter geestelijke geruststelling wel een extra dik gezichtsmasker mee en een extra paar handschoenen. Het eerste stuk is even slikken, ondanks een buff bevriezen de haren in je neus en het duurt een hele poos voor mijn handen zichzelf op temperatuur weten te krijgen. Na een tochtig potje fotograferen ben ik dat wel gewend maar meteen bij vertrek in de knusse Quest belooft zoiets niet veel goeds. Het zal me benieuwen hoe ver ik vandaag kom.

Als tegenwicht schijnt de zon en de wind blijk ik voorlopig in de rug te hebben. Al snel kom ik aardig op stoom en vind dat er eigenlijk niet zo veel aan de hand is. De fiets lijkt er wat meer moeite mee te hebben, ergens diep onder me protesteert de ketting lichtjes tegen de kou door wat vreemde geluiden te maken.

Het is een genot om weer eens wat licht om me heen te zien, ik ben de laatste tijd te vaak thuisgekomen met een geheugenkaart vol grauwe soepplaatjes waarvan ik weet dat ze over een jaar waarschijnlijk weer van de beeldbank verwijderd worden. Technisch is er niets mis mee maar het is gewoon niet mijn smaak.

Al fietsend betrap ik me erop dat ik diep van binnen heel stiekem even zit te verlangen naar het voorjaar of naar zomerse wolkenluchten. Gauw gooi ik een grote emmer ijswater over dat smeulende binnenbrandje want dergelijke flauwekul leidt alleen maar af van het nu. Er is zon, er ligt her en der een restje sneeuw, ik voel mijn voeten nog en heb warm water binnen bereik. Alle wensen zo'n beetje vervuld zou je zeggen.

Schuurtje, mesthoop, pony met tong uit de bek wat echt geen gezicht is. Zouden er ook pony's bestaan met het syndroom van Down? Ik maak een noodstop, stap voorzichtig uit op de aangereden sneeuw en fotografeer al het gevoel uit mijn handen. Maak ik me al helemaal geen zorgen meer om, als ik dadelijk verder fiets worden die wel weer warm.

Ik raak verzeild in Ruinerwold en rij de Larijweg af van begin tot eind. Lange slingerende boerenweg met een overdaad aan authentieke boerderijen, schuurtjes, bakhuisjes en wat je verder maar kunt bedenken aan plattelandsweelde. Afgezet met een kilometers lange rij perenbomen waarvan de opbrengst altijd met veel ceremonieel vertoon in het openbaar geveild wordt.


Toverslag - stenen huisje

Piepklein stenen hokje, Ruinerwold


Ik kom langs het piepkleine raadselachtige bakstenen hokje dat ik jaren geleden al eens fotografeerde. 'Heb ik al gehad' denk ik eerst en wil doorfietsen. 'Maar nog niet in de winter' denk ik er achteraan en stop dan toch maar. Schattig klein hokje in de maat van een wachthuisje, functie totaal onbekend. Ik ga er niet naar vragen want ik hou op zijn tijd wel van zo'n vraagteken in het landschap.

Nu pas beginnen mijn voeten een beetje af te koelen, terwijl ik toch echt al een aardig poosje onderweg ben. Het geregeld teenwiebelen dat ik dit keer al bij vertrek heb ingezet heeft volgens mij effect gehad. Schoenverwarming zou nu ook best prettig zijn* maar geeft ook weer gedoe met batterijen die vol zijn, leeg raken en dan weer vol gemaakt moeten worden. Ik ben al lang blij dat het doorgaans lukt om de accu's van camera's, fiets en telefoon te onderhouden en vrees dat nog meer accu's te veel van het goede zou zijn voor mijn warrige vergeethoofd.

Dan maar wat harder en vaker teenwiebelen, afgewisseld met vingerknijpen want mijn handen krijgen nu ook steeds meer moeite om warm te blijven. 'Buiten is het -3', zegt de thermometer bij de timmerfabriek in Ruinen. Warmer zal het niet worden vandaag, wel kouder.

Het Dwingelderveld valt tegen. Alle sneeuw is weg en het zonlicht wordt matig van kwaliteit vanwege opzettende sluierbewolking. Alleen midden op het fietspad, waar anders, ligt een dikke laag opgevroren sneeuw. Ik loop al snel vast en hoor griezelig gekraak onder me. Dat zal vast de sneeuw zijn, hou ik mezelf voor.

Een paar jaar geleden zou ik de fiets op zijn kant gelegd hebben voor uitgebreid onderzoek, maar toen was het ook nog niet zo koud. Nu haal ik mijn schouders op, sleep de fiets moeizaam door de vrij riskante ijsbarriere heen en fiets weer verder.

Een van mijn recente ontdekkingen is de bebouwing in het gehucht Lhee. Ongeveer zoals Orvelte, maar dan nog echt. Dus met gaten in een dak en scheef hangende houten deuren in een schuur. Het is er erg mooi maar nu is het er vooral erg koud omdat de zon al wat begint te zakken. Ik klap maar eens wat in mijn handen, stamp een dansje met mijn voeten en maak als toegift een paar foto's.

De terugweg is fris met naar schatting een buitentemperatuur van -5 graden, wind tegen en een voor mijn doen aardig vaartje van 25 kilometer per uur. Thuis reken ik uit dat de gevoelstemperatuur daarbij zo'n -15 moet zijn geweest**. Brrr, best fris en geen wonder dat zelfs het teenwiebelen niet veel zoden meer aan de dijk zette.


* Naschrift januari 2020: De schoenverwarming is er inderdaad gekomen en ik heb er een tijd veel plezier van gehad. Later is deze technische oplossing tegen mijn bijgeloof in koude voeten door toedoen van magische krachten gaan haperen zodat ik opnieuw last heb gekregen van koude voeten. Aan een oplossing wordt op dit moment hard gewerkt.

** Naschrift januari 2020: Ik distantieer me inmiddels van dit sommetje. Weg met het bijgeloof in de windchillfactor, ik heb er alleen maar last van. Zie ook de naschriften bij toverslagen 'Een warm gevoel' van 22 januari 2010 en 'De gevoelstemperatuur' van 15 januari 2010'.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018