begin > toverslag > 2010 > een warm gevoel 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

vrijdag 22 januari 2010

Een warm gevoel

Er is geloof ik toch nog iets wat ik nog niet helemaal begrijp van de wereld. Om mij heen doet iedereen altijd zijn best om vriendelijk en voorkomend te zijn, vrolijk, opgewekt en vooral succesvol. Ik doe af en toe ook dapper mijn best maar heb nogal wat beperkingen als het op sociaal aanvaardbaar gedrag aankomt en er hoeft maar weinig mis te gaan of ik jaag volkomen onschuldige mensen tot aan het plafond de gordijnen in. Daar ben ik dan wel vrij succesvol in.

Ondanks mijn vrij bokkige karakter zou ik verwachten dat hoe leuker en vriendelijker ik ben, hoe geliefder ik me maak bij de mensen om mij heen en dus ook bij de lezer van dit weblog. Niets lijkt echter minder waar. Hoe hufteriger ik me hier uitlaat over om het even wat, hoe meer respons en waardering ik tegemoet kan zien. Snappikechtnie...*

Omdat de sneeuw bijna helemaal weg is raak ik in de war en krijg een beetje een voorjaarsgevoel. Het gras is veel groener dan het in weken geweest is, daar zal het wel door komen. Gelukkig heb ik het van mezelf door en daarom doe ik met opzet wat meer fietskleren aan dan ik van plan was, gewoon mijn dikke winterpakje dus met alles erop en eraan inclusief mutsje onder de helm en twee paar handschoenen.

Dat is maar goed ook want het blijkt stervenskoud buiten. Zonder wind zou het nog wel te doen zijn geweest maar het is buiten met wind en zelfs vrij veel. Brrr, het blaast overal dwars doorheen**. Geen zon, wel een vreemde blauwige nevel die het licht bijna lijkt op te zuigen.

Ik ben al onderweg maar heb nog geen route in mijn hoofd. Best knap van mij, om zo zorgeloos en onbezonnen op pad te gaan. Richting Giethoorn en grote meren dan maar, wie weet vind ik nog iets moois met dooiend en kruiend ijs of zo.

Vergeet het maar, De Wieden zitten nog helemaal dicht en zijn vooral saai en grauw en het Meppelerdiep even verderop is juist helemaal ijsvrij. Bah, niks aan. Ik verdoe wat tijd maar vooral kostbare lichaamswarmte met kleurig mos op een rij basaltblokken langs de oever. Het blijkt nog veel kouder dan ik dacht als ik even in de wind met een statief sta te hannesen.

Snel vlucht ik terug de fiets in en masseer mijn gevoelloze handen tot ze weer min of meer in staat zijn een stuur vast te houden. Dan fiets ik weer verder. Bij Zwartsluis ligt een groot metaalbedrijf langs het Meppelerdiep. Mij niet onbekend en fotografisch eigenlijk heel interessant maar meestal kan ik het niet opbrengen om voor een bult oud ijzer in de remmen te gaan.


Toverslag - sloopauto's

Veel sloopauto's bij een recyclingbedrijf in Zwartsluis. Daar kun je een heleboel fietsen van maken


Maar vandaag wel, ondanks het barre weer en het totaal verkeerde licht, want er ligt me daar een partij oude auto's op elkaar gestapeld dat ik er gewoon een warm gevoel van krijg. Zoveel auto's die zo verschrikkelijk kapot zijn, wat een heerlijke hoopgevende aanblik is dat voor een echte fietser als ik. Ik knap er gewoon helemaal van op en trotseer zelfs de barre kou voor wat plaatjes.

Minder vrolijk word ik van de dode aangevreten knobbelzwaan die in een dijkwiel bij Blokzijl op het ijs ligt te liggen. Dat is misschien nog wel het meest onwerkelijke van de dood, dat levende wezens er zo verschrikkelijk stil van gaan liggen. Af en toe waait er een veertje uit de zwaan, verder gebeurt er niks maar dan ook echt helemaal niks. Dag zwaan, je hebt duidelijk vette pech gehad deze winter.

Het komt niet alleen door de zwaan maar ook door de wind die na Blokzijl recht in mijn smoel blaast dat het allemaal niet meer zo wil verder. Wat een snerpende kou, ik ben bijna niet meer vooruit te branden en moet elke paar kilometer een tandje lichter schakelen.

Als Steenwijk maar ietsje verder lag had ik het laatste stuk net zo goed kunnen gaan lopen, zo langzaam gaat het op het uitgebluste eindje. Een van de weinige voordelen van niet ver van huis komen is dat de thuisreis zelden een uitputtingsslag wordt maar het ritje van vandaag vormt zelfs daarop nog weer een uitzondering.


* Naschrift januari 2020: Inmiddels snap ik hier al iets meer van. Mensen zijn nu eenmaal dol op onschuldige relschoppers die hun handen thuis weten te houden zoals zogenaamd verontwaardigde clowns en geëngageerde cabaretiers.

** Naschrift januari 2020: Opnieuw een mooie gelegenheid om me met terugwerkende kracht te distantiëren van mijn bijgeloof in de zogeheten windchillfactor. Zie ook het naschrift in Toverslag 'De gevoelstemperatuur' van 15 januari 2010.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018