begin > toverslag > 2010 > de gevoelstemperatuur 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

vrijdag 15 januari 2010

De gevoelstemperatuur

Ik verval in een oude fout die hier al eens eerder voorbij kwam. Ik kan er natuurlijk niets aan doen want het is allemaal weer de schuld van het weer maar evengoed blijft het een oude fout waarvan herhaling eigenlijk niet nodig zou moeten zijn.

Ik krijg last van een bijzondere vorm van sneeuwblindheid, vergeet de flierefluitende en zwalkende route waarlangs ik mijn leven hoor af te leggen en word doelgericht. Veel te doelgericht en weloverwogen word ik. Er zijn mensen voor wie het van wezenlijk belang is om doelgerichter te worden, ik behoor echter niet tot die groep en dat weet ik donders goed.

Ik wil dit fotograferen met sneeuw, ik wil dat fotograferen met sneeuw, dan nog even dat ene boerderijtje meepikken en nog steeds dooit het niet dus ik blijf lustig doorgaan met mijn zeer onverstandige plannenmakerij. Alles voor een mooie sneeuwfoto, en nog een en nog een want het is nooit genoeg. Zonder dat ik het door heb, of meer zonder dat ik het wil zien, raak ik uitgewoond en uitgeput van al dat doelgerichte gedoe in kou en sneeuw.

Op mijn tandvlees sleep ik me met fiets en al over een fietspad dat door alle sneeuw al lang geen fietspad meer is maar een hobbelig onbegaanbaar spoor dwars door het bos. Met wat moeite valt er hier misschien te langlaufen of kun je er met sneeuwschoenen vooruit komen maar hier met een mountainbike door het bos gaan sleuren is lichtelijk misplaatst.

Was ik maar met de Quest gegaan, dan was ik hier zonder enige twijfel omgedraaid want met een Quest is twintig centimeter sneeuw zelfs lopend en trekkend niet de doen. Met de mountainbike is het eigenlijk ook niet te doen maar dat heb ik pas halverwege in de gaten en dan is omkeren wel erg zonde van alle energie die al verbruikt werd.

Duizelig en met bonkend hoofd sta ik dan eindelijk bij mijn fraai besneeuwde hunebed en ben te draaierig om het scherp en waterpas te fotograferen. Ik sleep mijn lijf moeizaam een klein stukje over de hei en ben bijna opgelucht als de lucht dichttrekt want dat betekent dat ik weer naar huis mag. Hoe ik dan precies thuis moet komen weet ik nog niet, zelfs daarvoor voel ik me eigenlijk te moe. Ik voel me zo verschrikkelijk moe dat ik hier ter plekke wel in de sneeuw zou willen gaan slapen, misschien zelfs wel voor eeuwig. Zo moe dus.

Op een of ander onbegrepen manier weet ik een kleine geheime energievooraad aan te boren, ga niet in de sneeuw liggen maar fiets toch richting Steenwijk. Bij Kallenkote zie ik echter zo op tegen de slordig neergesmeten partij klinkers die in onze gemeente onterecht voor verharde weg wordt aangezien dat ik ondanks de uitputting een kleine omweg verzin.

Die omweg voert gevoelsmatig rechtstreeks over de Noordpool, het is werkelijk bar en boos in de open weilanden bij de Steenwijker Aa. Stuifsneeuw waait over de weg, ik waai over de weg en als ik niet uitkijk waai ik zo meteen ook nog van weg. Naast die weg ligt een diepe sloot. Dat zie ik niet, dat weet ik. De sloot is niet te zien want volgewaaid met sneeuw en vormt zo een eigen winterwereld met gletsjers, spleten en spannende structuren.

Van fotograferen op je gemak is hier op de Noordpool al lang geen sprake meer, daarvoor is het te koud en waait het te hard. Ik moet mijn rechterwant uitdoen om de camera te kunnen bedienen en heb dan ongeveer een minuut voor een paar foto's. Tegen die tijd is alle warmte weggewaaid en ben ik het gevoel in mijn vinger kwijt.

Ik wil nog een foto maken maar de sluiter hapert. Dat kan ik me voorstellen met die kou. Als ik beter kijk zie ik dat ik naast de sluiter zinloos op het camerahuis zit te drukken. Het is mijn vinger die hapert. Met moeite breng ik de stijve gevoelloze vinger weer boven de sluiter en druk nog een keer af. Snel vlucht ik daarna terug in mijn warme levensreddende rechterwant.


Toverslag - ijs en water

IJs en water in de Steenwijker Aa


In de luwte van een boerenbosje kom ik wat op verhaal en fotografeer prachtige sneeuwstructuren in een slootkant. Bij de stuw in de Steenwijker Aa vormen bibberend water en aanvriezend ijs abstracte plaatjes. Nog één keer fotografeer ik tot al het gevoel uit mijn vingers is, dan vind ik het mooi geweest, kruip diep weg in jas en wanten en fiets zo langzaam mogelijk naar huis. Hoe langzamer je fietst, hoe minder hard de wind waait. Hoe minder hard de wind waait, hoe warmer je blijft*.

De volgende dag ben ik ziek, zwak en misselijk en zo hoort dat ook met eigenwijze poolreizigers. Ik heb mijn portie winter wel weer zo'n beetje gehad en als de dooi nu inzet zul je mij niet meer horen jammeren, dat beloof ik hierbij plechtig.


* Naschrift januari 2020: Deze hinderende systeemfantasie is ooit effectief bij me naar binnen gelepeld met behulp van woordhypnose, een grafiekje en een hebbedingetje. De woordhypnose bestond uit het nieuwe en dus imponerende woord windchillfactor en het hypnotiserende grafiekje van de zogenaamde windchillfactor stond achter op een kek kampeerthermometertje. Sinds ik in de windchillfactor geloof ben ik genoodzaakt buiten winddichte kleren aan te trekken en dan nog heb ik het sneller koud dan voorheen. Dit naschrift is een wanhopige poging om me weer van dit onpraktische bijgeloof te distantiëren.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018