begin > toverslag > 2010 > burgerzin 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zondag 10 januari 2010

Burgerzin

Onze nationale poppenkastpaus vindt dat we eigenlijk best ons eigen stoepje vrij van sneeuw mogen houden, zo toon je bij uitstek je betrokkenheid bij de maatschappij. Pff, als de wereld zo makkelijk in elkaar zat. Waaruit wat mij betreft weer eens blijkt dat onze politici volledig buiten de realiteit staan maar daarmee vertel ik waarschijnlijk niemand iets nieuws.

Er blijkt nog iets heel anders en dat is eigenlijk een stuk pijnlijker: ik ben zelf nog een slag erger dan die kwakende oppergrefo (we hebben het thuis altijd over Kermit) want ik veeg niet alleen mijn eigen stoepje schoon maar als ik de kans krijg ook dat van de buurvrouw. Als dat geen toppunt van Hollandse burgerzin is weet ik het niet meer. En ik schaam me er niet eens meer voor, zo ver ben ik al heen.

Nadat ik onze wijk weer helemaal heb opgepoetst mag ik even iets voor mezelf doen waarbij 'even' de laatste tijd weer geregeld uit de hand loopt. Er is ook zoveel moois te zien onderweg nu koning winter met overtuiging de scepter zwaait.

Waar zal ik mij nu weer eens heen laten waaien? Ik bedenk dat het stadje Blokzijl er met al die sneeuw ook heel aardig bij moet liggen, vooral wanneer je het fotografeert vanaf de hoger gelegen sluis met de zon ongeveer in je rug.

Dus ik ga op pad en hoop dat de zon ook nog een beetje tevoorschijn wil komen want Blokzijl kan wel wat zon gebruiken. Vlak voor ik bij Muggenbeet ben, het heet daar echt zo en niet voor niets maar dat is meer een zomerprobleem, herinner ik me een rij knotwilgen bij Wetering. Een vorige keer dat ik hier in de buurt rondstruinde stond ik eigenlijk aan de verkeerde kant van het kanaal voor het strakke knotwilgenplaatje dat ik voor ogen had maar deze keer zou het me wel moeten lukken.

De knotwilgen zijn flink berijpt en terwijl ik bezig ben breekt de zon ook nog door, redenen genoeg om geheel voldaan verder te fietsen richting Blokzijl. Bij Muggenbeet fiets ik even later door een schilderachtig sprookje met berijpte bomen aan de rand van de Weerribben.


Toverslag - Berijpte bomen, Weerribben

Berijpte bomen, Weerribben


Naast me haast het verkeer zich over de provinciale weg van A naar B wat in dit geval echt onbegrijpelijk is. Zoals de bomen er nu bij staan zou iedereen ondanks de gladheid pardoes op de rem moeten trappen en joelend langs de kant van de weg gaan staan hossen vanwege de uitmuntende schoonheid der natuur, dit zie zelfs ik niet elke dag.

Maar niets van dat alles hoor, iedereen is gehaast op zoek naar geluk en rijdt er dus straal aan voorbij. Ik stop natuurlijk want dat is nu eenmaal mijn taakje, maak foto's, rij twintig meter verder, stop weer, maak meer foto's en dat riedeltje herhaalt zich een poosje tot ik mijn bovenarmen voel vanwege het telkens in en uit de fiets klauteren. Voor dit werk is een velomobiel niet het optimale vervoermiddel en kun je beter te voet zijn.

Maar gelukkig ben ik niet te voet want dan had ik Blokzijl nooit gehaald. Alles gaat verder keurig volgens plan. De sluis in Blokzijl is fietsend te bereiken en de zon breekt opnieuw even door als ik klaar sta voor een foto. Hoe lui en makkelijk kan het leven zijn, alleen de zwierende schaatsers die ik in het plaatje gedacht had ontbreken nog.


Toverslag - Blokzijl met bevroren havenkolk

Blokzijl met bevroren havenkolk


Op de terugweg fiets ik nog even door de Weerribben, scoor daar eindelijk mijn foto 'rietschoven met sneeuw en zon' en heb vanwege wind in de rug amper last van koude voeten. Ik zie een aardige zonsondergang aankomen en word daar ondanks een al zeer royale fotobuit toch nog weer zenuwachtig van. Zal het lukken om die er vandaag ook nog op te krijgen met een interessante horizon?

Dat lijkt er echter niet in te zitten. Een mooie strakke houtwal met kleurige zonsondergang wordt verstoord door een verkeerd geplaatste boerderij en even later wordt een prachtige boerderij met dezelfde fraaie zonsondergang verstoord door een rommelige houtwal. Kortom: het wil allemaal net niet goed samenvallen en ik maan mezelf tot rust en dat ik me er maar bij neer moet leggen dat soms ook eens iets niet wil.

Dat helpt, ik zit weer iets rustiger in de fiets en ben daardoor precies op het juiste moment, dus niet te vroeg en niet te laat, aan de rand van Steenwijk waar zon, mistbank en een oude windmoter toch nog weer netjes samenvallen zoals ik dat zo langzamerhand gewend ben. Ik stop, stel ontspannen of misschien al wel bijna blasé mijn statief op en schiet de laatste plaatjes van deze winterse fotoexpeditie die opnieuw als succesvol de logboeken in zal gaan.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018