begin > toverslag > 2010 > de bukkert 



Toverslag 2010

Hier staan toverslagen (magische verslagen) van oromaan, xylomaan en totaaltovenaar ZALiX.

zondag 3 januari 2010

De bukkert

Ja, en wat nu? Sneeuw, heel veel sneeuw, dat in elk geval. Dus eerst maar eens de schuiver en de bezem gepakt en net als buurman het stoepje netjes schoonmaken. Ik heb alweer verloren vandaag want die ijverige van hiernaast heeft gisteravond nog staan schuiven en doen. Zo kan ik het ook natuurlijk en eigenlijk telt dat niet.

Na het vegen wil ik weg, naar de natuur en het liefst in mijn Quest want dan kom je nog eens ergens. Behalve als er overal tien centimeter sneeuw ligt, dan ben je met zo'n bobslee op wielen opeens zwaar in het nadeel. Er ligt inderdaad ongeveer tien centimeter sneeuw. Leuk voor de plaatjes, minder leuk voor de velomobilist. Ik leg me er met moeite bij neer en haal mijn wrakkige stadsfiets van het slot. Stom roestig piepend kreng, met jou kom ik toch nooit ver.

Er is van alles mis met die fiets en toch kan ik er vandaag waarschijnlijk stukken beter mee uit de wielen dan met mijn deftige velomobiel. Dat vind ik helemaal niet leuk en ik voel me zelfs een beetje een verrader die heult met de vijand. Kan je wel, ligt er even wat sneeuw, ga je er gauw op je bukkert vandoor.

Ik huichel mijn schuldgevoel weg door de fietstocht als verkenningstocht te betitelen. Gewoon even kijken hoe schoon de weg is en of ik al met mijn Quest op pad kan. Dat blijkt eigenlijk prima te kunnen, overal waar ik vandaag verkenningen uitvoer is het fietspad schoon tot smetteloos schoon maar eenmaal op de fiets ben ik niet zo van het stoppen en omkeren dus de Quest komt er ondanks een bevroren gelzadel dat aanvoelt als beton niet meer aan te pas.

Bij de afslag naar de Woldberg ben ik eigenwijs en fiets door. Bij de tweede afslag naar de Woldberg ben ik nog steeds eigenwijs en fiets door. Er is geen derde afslag naar de Woldberg, ik trap nog een paar keer stevig op de pedalen en sta dan tot mijn stomme verbazing opeens ver buiten mijn bukfietsterritorium.

Dan kom ik bij zinnen en vraag me af wat ik hier zo ver van huis doe zonder extra binnenband. Dacht ik in dit weer buiten langs de weg een band te kunnen plakken? Laat me niet lachen, met bevroren vingers en bevroren solutie zeker? Je moet er toch niet aan denken...

Goddank herinner ik mijn goede voornemen nog om dit jaar wat minder vaak mijn verstand te gebruiken dus ik stop snel weer met denken. Dan trek ik een lange neus tegen al die verstandige bedenkingen, richt mijn voorwiel naar onbekende verten en begin stug door te trappen. Hup, het avontuur wacht! Geen idee waarheen de weg mij voert, dat zien we vanzelf wel.


Toverslag - Landweg met sneeuw

Landweg met sneeuw en nevel, Kallenkote


Elke afslag die de mogelijkheid biedt om via een verstandige route op huis aan te gaan sla ik vandaag achteloos in de wind en zo kom ik uiteindelijk tot mijn grote vreugde met mijn krakende barrel met haperende voorderailleur op het Doldersummerveld terecht. Wie had dat nou toch ooit durven denken, ik lijk wel een echte vent.

Het is fantastisch op het Doldersummerveld, maar dan nog mooier. Sprakeloos, eindeloos, mateloos en dan allemaal tegelijk. Ik haal een paar keer rustig adem waardoor ik weer wat helderder kan denken en ga dan snel aan de slag. Al dat moois moet op de foto en dat is een enorme klus.


Toverslag - grove dennen en sneeuw

Grove dennen en sneeuw, Doldersummerveld


Er valt zoveel te beleven dat je bijna verzadigd zou raken. Ik, verzadigd? Puh, even voorbij het Doldersummerveld ligt het Aekingerzand en als ik met dit weer ergens graag een kijkje zou willen nemen is het daar wel. Zal ik?

Nee, ik zal niet. Ik heb te veel tijd verloren onderweg en ook mijn energie begint op te raken. Als ik nu nog doorfiets naar het Aekingerzand ga ik in de problemen komen met slippende antieke dynamo's en amechtige kereltjes en op beide zaken zit ik niet echt te wachten.

Ik probeer nog even een spannende route door het bos en lig binnen tien meter zowat plat op mijn toet. Het verschil tussen het bos en het fietspad is onzichtbaar en ik ging onderuit op de betonnen rand. Dit is domweg niet te doen, zeker niet met twee camera's om je nek en een uitgeschoven statief dwars over je stuur dus ik keer om en fiets dezelfde weg terug.

Dat lijkt saai maar is het niet. De zon staat anders en ik kan als fotograaf eigenlijk weer gewoon van voor af aan beginnen. Om een beetje tot rust te komen kies ik een extra saaie route naar huis, als daar nog wat leuks te fotograferen valt zal het me verbazen.

Er komt lage grondmist opzetten en ik val prompt van de ene verbazing in de andere. Alsof ik verdwaald ben op een andere planeet, iets anders kan ik er niet van maken. Dan gaat de zon onder en mag ik eindelijk naar huis. De zadelpijn van het bevroren zadel bewaar ik nog maar even voor morgen denk ik, eerst maar eens nagenieten van alle foto's.





 
Copyright - ZALiX - 2006 / 2018